WHEN on Topic: Η φροντίδα των εργαζομένων που δεν έχουν ευθύνες φροντίδας

Καλωσήρθατε στη νέα σεζόν του WHEN on Topic. Είμαι η Πηνελόπη Θεοδωρακάκου και είμαι ξανά μαζί σας για να συζητήσουμε για την επαγγελματική και οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών και την ισότητα στην εργασία -καμιά φορά και έξω από αυτήν! 

Αυτός ο κύκλος του podcast μας είναι αφιερωμένος στις ευθύνες φροντίδας και την ίση κατανομή τους και έρχεται κοντά σας χάρη στο CAREdiZO. 

Τι είναι το CAREdiZO; Είναι ένα νέο έργο στο οποίο συμμετέχουμε, στο πλαίσιο του προγράμματος CERV της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το οποίο στοχεύει στη γεφύρωση του έμφυλου χάσματος στις ευθύνες φροντίδας, μέσω της προώθησης πρακτικών ισότητας στο σπίτι, σε πολύ μικρές επιχειρήσεις και σε μικρούς οργανισμούς της κοινωνίας των πολιτών (με έως 10 εργαζόμενα άτομα). 

Το έργο υποστηρίζει πολιτικές φιλικές προς την οικογένεια, ενθαρρύνει τους άνδρες να συμμετέχουν στη φροντίδα και αναδεικνύει την αξία της φροντίδας στην ευρύτερη κοινωνία -ό,τι δηλαδή πρεσβεύουμε κι εμείς τόσο καιρό! Οι δράσεις του περιλαμβάνουν έρευνες, εργαστήρια συν-δημιουργίας, προγράμματα κατάρτισης και την ανάπτυξη ψηφιακών εργαλείων, όπως ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι και podcasts, για την καταπολέμηση των στερεοτύπων και την προώθηση της ισότητας. Οι υπόλοιποι εταίροι μας προέρχονται από την Κύπρο, τη Λιθουανία και τη Βουλγαρία και δημιουργούν αυτή τη στιγμή τα δικά τους podcasts, τα οποία ίσως έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε σε λίγο καιρό.

Σε αυτό το επεισόδιο του podcast συνομιλούμε με την Κατερίνα Γαλάνη, Business Development Manager, στο χώρο του πολιτισμού και ανοίγουμε ένα διαφορετικό αλλά εξίσου σημαντικό κεφάλαιο: τη φροντίδα των εργαζομένων που δεν έχουν ευθύνες φροντίδας στην προσωπική τους ζωή. Συχνά οι συζητήσεις γύρω από την εργασία και τη φροντίδα επικεντρώνονται σε γονείς ή φροντιστές/φροντίστριες, όμως τι σημαίνει για όσες και όσους δεν έχουν παιδιά ή άλλες υποχρεώσεις φροντίδας; Ποιες προσδοκίες, πιέσεις ή και στερεότυπα αντιμετωπίζουν; Και πώς μπορεί ένας οργανισμός να στηρίζει ισότιμα και αυτά τα άτομα, αναγνωρίζοντας τις δικές τους ανάγκες και δικαιώματα.

Πηνελόπη: Κατερίνα, καλησπέρα. 

Κατερίνα: Καλησπέρα. 

Πηνελόπη: Χαιρόμαστε πάρα πολύ που είσαι σήμερα μαζί μας. 

Κατερίνα: Κι εγώ το ίδιο. 

Πηνελόπη: Θες να μας πεις λίγα λόγια για σένα, να συστηθείς στο κοινό που σε ακούει.

Κατερίνα: Είμαι η Κατερίνα, είμαι καλά. 

Πηνελόπη: Τέλεια, χαιρόμαστε πολύ. 

Κατερίνα: Δουλεύω αρκετά χρόνια στον χώρο του πολιτισμού. Το γιατί συζητάμε σήμερα για τη φροντίδα νομίζω ότι προκύπτει μέσα από το ειδικότερο και όχι αμιγώς επαγγελματικό ενδιαφέρον σε ζητήματα συμπερίληψης, ισότητας. 

Πηνελόπη: Ωραία. Εγώ να πω ένας από τους λόγους που σκέφτηκα να σε προσκαλέσουμε σε αυτό το συγκεκριμένο επεισόδιο είναι γιατί την πρώτη φορά που σε είχα προσκαλέσει σε πάνελ ήταν κάτι που είχαμε συζητήσει πριν από εκείνο το πάνελ. Ότι πώς μέσα στον κορονοϊό συζητάγαμε μόνο για οικογένειες, συζητάγαμε κυρίως για μαμάδες και καλά κάναμε γιατί ήταν μια ομάδα που συνέχεια, αλλά και εκείνο τον καιρό ειδικότερα μέσα στην πανδημία, έζησε το φόρτο των ευθυνών φροντίδας αδιανόητα. Παράλληλα όμως τον ζούσε και μια άλλη ομάδα που συνέχισε να δουλεύει, δεν είχε τυπικές ευθύνες φροντίδας και υπήρχε αυτό το γενικότερο ας πούμε αίσθημα ότι εσύ μπορείς να επιβαρυνθείς περισσότερο από εμένα που έχω παιδί, ας πούμε. Οπότε έτσι ξεκινήσαμε να το συζητάμε και θυμάμαι ότι είχαμε έτσι και μια αλληλεπίδραση για το αν θα το θίξουμε αυτό το θέμα στο πάνελ εκείνο ή όχι. Δεν θυμάμαι τι έγινε, θυμάμαι ότι είχαμε περάσει πολύ ωραία σε εκείνο το πάνελ παρόλα αυτά, αλλά αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη για το ποιο άτομο να έρθει να μιλήσει για το θέμα που συζητάμε σήμερα. Μετά το πήγα κι ένα βήμα παραπέρα και στην προετοιμασία μου για αυτό το επεισόδιο έκανα κάτι που σε αυτή την κλίμακα δεν το έχω ξανακάνει για άλλο επεισόδιο και έτσι θα κυλήσει η σημερινή μας συζήτηση με βοήθησε η ομάδα του WHEN να μαζέψει ερωτήσεις. Έγραψα στο πολύ αγαπημένο μας Slack που είναι το εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να μιλάμε εσωτερικά ότι θα έχω αυτό το επεισόδιο. Δεν είχα αποκαλύψει την καλεσμένη γιατί σε ξέρουν οι περισσότερες και μπορεί προκατειλημμένα να είχαν πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις οπότε δεν τους αποκάλυψα το όνομα της καλεσμένης αλλά μας έβαλα όλες σε μια διαδικασία να σκεφτούμε τι θέλουμε να θέσουμε ως ερωτήσεις για αυτό το επεισόδιο. Και αυτές τις ερωτήσεις θα σου κάνω σήμερα. Πολύ ωραία. Είσαι έτοιμη?

Κατερίνα: Είμαι έτοιμη. 

Πηνελόπη: Τέλεια. Λοιπόν, καταρχάς να σε ρωτήσω πριν κάνω τις ερωτήσεις της ομάδας τι στα αλήθεια σημαίνει φροντίδα για σένα και εκτός εργασίας και εντός εργασίας.

Κατερίνα: Θα πω κάποιες λέξεις κλειδιά. Φροντίδα για μένα σημαίνει προνοώ, σημαίνει δημιουργώ πλαίσια, ασφαλή για τους γύρω μου, σημαίνει ότι με αφορά το well-being των γύρω μου και οι ανάγκες τους. Ποιες είναι αυτές.

Πηνελόπη: Άρα άμα ταιριάξω την τελευταία λέξη με την πρώτη είναι ρωτάω για τις ανάγκες μάλλον για να προνοήσω και σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο. 

Κατερίνα: Ναι.

Πηνελόπη: Ωραίος αυτός ο κύκλος μου άρεσε. Παρ’ όλα αυτά αυτό που είπα έτσι και πριν σε σχέση με την πανδημία κυρίως γιατί εκεί το είδαμε να συμβαίνει πάρα πολύ έντονα πριν γινόταν πίσω από κλειστές πόρτες και τώρα αυτό συμβαίνει αλλά τότε ανοίξανε οι πόρτες μέσω των υπολογιστών μας. Συχνά λοιπόν οι συζητήσεις γύρω από την εργασία και τη φροντίδα επικεντρώνονται όπως είπαμε και στην αρχή σε γονείς, σε φροντιστές, φροντίστριες οπότε θέλω να ξεκινήσουμε με αυτό το επεισόδιο και να σε ρωτήσω τι σημαίνει αυτό για όσες και όσους δεν έχουν παιδιά ή άλλες υποχρεώσεις φροντίδας. Το να υπάρχει αυτή η κουβέντα μπορεί να υπάρχει η ερώτηση ποιες είναι οι ανάγκες σου μπορεί να υπάρχει η πρόθεση να προνοήσω αλλά να είναι πολύ εστιασμένες μόνο σε αυτό το γκρουπ. Στο έχω παιδιά ή έχω τυπικές ευθύνες φροντίδας φροντίζω ένα γονιό, φροντίζω ένα άλλο συγγενικό πρόσωπο ή κάτι άλλο. 

Κατερίνα: Βασικά να ξεκινήσω λίγο την απάντησή μου από το ότι ίσως να είναι πραγματικά η πρώτη φορά που αναρωτήθηκα κι εγώ. Νομίζω ότι και οι άνθρωποι που δεν έχουμε τις στερεοτυπικές υποχρεώσεις φροντίδας πηγαίνουμε στον αυτόματο θεωρώντας ότι είμαστε ok. Δεν χρήζουμε κάποιας ειδικής μεταχείρισης. Άρα γενικά νομίζω ότι η πρώτη μου αντίδραση όταν ήρθε το e-mail με την πρόσκληση και το θέμα ήταν να κάνω gaslighting στον εαυτό μου.

Πηνελόπη: Δηλαδή για εξήγησέ το αυτό. 

Κατερίνα: Δηλαδή εσύ τώρα τι φροντίδες, να σε φροντίσει ποιος και γιατί. Ούτε άρρωστη είσαι, ούτε κάποιο φόρτο έχεις, παιδιά δεν έχεις, σκυλιά, γατιά δεν έχεις.

Πηνελόπη: Άρα γιατί να φροντιστείς. 

Κατερίνα: Όλα καλά, όλα καλά αυτό. Και σιγά σιγά όσο το δούλευα στο κεφάλι μου συνειδητοποιούσα το όλα καλά. Τώρα, ήταν πέρυσι, όχι. Υπήρχε κάποιο δεδομένο πλαίσιο για εμένα όταν έτυχε αυτό πέρυσι, όχι. Και κάπου εκεί άρχισε να ξετυλίγεται σιγά σιγά ένα κουβάρι και να με οδηγεί σε διάφορες σκέψεις πάνω σε αυτό το θέμα.

Πηνελόπη: Η δεύτερη σκέψη σου για να αποδεχτείς την πρόσκληση, ποια ήτανε? Η τρίτη μάλλον, γιατί η δεύτερη ήταν ότι κάτι δεν σκέφτομαι φροντιστικά σε σχέση με εμένα.

Κατερίνα: Νομίζω ότι έφτασα στο συμπέρασμα ότι θέλω να πω ότι κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να διαχωρίζουμε έτσι στερεοτυπικά τις ομάδες. Όταν αρχίσουμε και κατηγοριοποιούμε, ξεκινάει μάλλον εκεί το exclusion. Μιλάμε για συμπερίληψη και νομίζω ότι το πρόβλημα ξεκινάει από το ότι έχουμε αποφασίσει ότι υπάρχει ένας μέσος όρος στον οποίο κάνουν apply τα πάντα. Έχουμε ένα πλαίσιο το οποίο πιάνει το 80% και μετά υπάρχουν κάποιες πολύ ειδικές περιπτώσεις που, οκ, μας υποχρέωσαν τώρα και θα βάλουμε και κάποιες πολιτικές για αυτούς τους καημένους. Το πρόβλημα μας νομίζω ότι ξεκινάει από εκεί. Όλοι έχουμε ανάγκη από φροντίδα, όλοι κάποια στιγμή έχουμε προβλήματα, σε όλους συμβαίνουν πράγματα. 

Πηνελόπη: Και νομίζω ότι δεν έχει να κάνει και μόνο, και αυτή είναι και η επόμενη ερώτηση, δεν έχει να κάνει τόσο μόνο με το έκτακτο γεγονός «μόνο». Και έρχομαι στην ερώτηση από μέλος της ομάδας. Είναι μεγάλη η ερώτηση. Μείνετε μαζί μου. Κάποιες φορές όλο το ενδιαφέρον των εργοδοτών/εργοδοτριών για εξυπηρέτηση αιτημάτων προσωπικού εστιάζει στα άτομα που έχουν τυπικές ευθύνες φροντίδας. Το είπαμε αυτό και πριν. Με αποτέλεσμα, εγώ, λέει το άτομο που έκανε την ερώτηση, που έχω φροντίδα σκύλου, φροντίδα συντρόφου, φροντίδα φίλων ή απλή βοήθεια σε γονείς, χωρίς να είναι άρρωστοι, να μην νιώθω άνετα να το εκφράσω, αν δεν νιώθω ότι δεν είναι αρκετά σημαντικό και θα προσθέσω εγώ στην ερώτηση, ή και επείγον. Άρα, έρχεται η ερώτηση. Αν οι ανάγκες μου δεν είναι τυπικά σημαντικές ή παραδοσιακά σημαντικές και δεν αισθάνομαι άνετα να τις εκφράσω, ποιο είναι το θέμα που μου δημιουργεί εμένα, και θα προσθέσω εγώ ως Πηνελόπη, αλλά και σε όλη την υπόλοιπη ομάδα. Αυτό το στερεότυπο, ότι μπορεί να μην έχω κάτι επείγον, μπορεί να μην έχω τη μαμά ή τον μπαμπά μου που είναι άρρωστοι, μπορεί να μην έχω κανέναν άρρωστο. Απλά να πρέπει να πηγαίνω κάθε Τετάρτη στο σπίτι των γονιών μου ή να ανοίγω μια πόρτα σε έναν άνθρωπο, ας πούμε.  Ή να έχω τη φροντίδα μιας φίλης μου, που της έτυχε κάτι. Τι μου προκαλεί εμένα αυτός ο διαχωρισμός που λες εσύ, γιατί πρόκειται για αποκλεισμό, ας πούμε. Ότι υπάρχουν 80% σοβαρές ευθύνες φροντίδας και ένα 20% που… Α εντάξει, 

Κατερίνα: Προκαλεί το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό, θα πω πάλι, μιλάω με λέξεις κλειδιά εγώ, στρες, ματαίωση.

Πηνελόπη: Ωραίο. Όχι ωραίο, αλλά καταλάβατε. Το έχεις νιώσει; 

Κατερίνα: Ναι. Ότι κοίτα τώρα, με τι κάθομαι και ασχολούμαι εγώ. 

Πηνελόπη: Ααα.

Κατερίνα: Η άλλη έχει δύο παιδιά.

Πηνελόπη: Α, σε σχέση με συνάδελφος ή συναδέλφισσες, ας πούμε.

Κατερίνα: Και ξεκινάει πρώτα εσωτερικά. Δηλαδή, νομίζω ότι πολλές φορές μπορεί οι ίδιοι και οι ίδιες να το κάνουμε στον εαυτό μας αυτό πριν έρθει ο απέναντί μας, ο συνάδελφος ή συναδέλφισσα, που έχει τις τυπικές ευθύνες, να μην μας βλέπει ποτέ έτσι. Αλλά να ξεκινάει από μας. Και εγώ θα το αντιστρέψω εντελώς. Ότι αυτό που κάνω εγώ συνήθως, είναι ότι προβάλλω αυτή τη σκέψη επάνω στους συναδέλφους. Και πολλές φορές έχω γυρίσει και έχω διορθώσει τον εαυτό μου. Στην ίδια μου την ομάδα, που η ίδια έχω βγάλει έξω από project, χωρίς να το καταλάβω, συναδέλφισσα, επειδή σκέφτομαι, δεν θα μπορέσει να τρέξει αυτό το event σαββατοκύριακο. Έχει παιδί. Όχι. Μπορούσε. Και μου το είπε. Και αστειευτήκαμε. Και δουλεύουμε με πολύ διαφορετικό τρόπο και οργανώνουμε τη δουλειά με πολύ διαφορετικό τρόπο από τότε.

Πηνελόπη: Ενδιαφέρον είναι αυτό που λες, γιατί ξεκινάει καμιά φορά και από μας. Και πώς προσαρμόζεται αυτό. Εσύ τι βήματα έχεις κάνει για να το αλλάξεις, αν έχεις κάνει κάτι. Στον τρόπο σκέψης, αφήνω απ’ έξω αυτό που λες, που είναι πολύ σημαντικό και το έχουμε συζητήσει πολλές φορές και σε αυτό το podcast, ότι πρέπει πρώτα να κάνουμε την ερώτηση. Θέλεις να συμμετέχεις σε αυτό το project. Μπορείς να συμμετέχεις σε αυτό το project. Και το μπορείς και το μπορεί να μην έχει να κάνει με ευθύνης φροντίδας. Είναι αν εγώ σε θεωρώ ικανή, να μην προϋποθέτω από μόνη μου, να μην θεωρώ αυτονόητο, ότι επειδή έχεις δύο παιδιά, επτά σκυλιά, έναν άρρωστο μπαμπά, ότι δεν θα μπορείς να συμμετέχεις. Οπότε αυτό το αφήνω λίγο στην άκρη. Είναι σημαντικό, αλλά για χάρη να αυτής της κουβέντας το αφήνω λίγο στην άκρη. Αυτό το εσωτερικό gaslighting που είπες και στην αρχή, ποια είναι η αντιστροφή του? Γιατί έχω μια δυσκολία να πιστέψω ότι είναι μόνο δική μας ευθύνη, ατομική. 

Κατερίνα: Όχι. Σε καμία περίπτωση, δεν ήθελα να φτάσω στο τρέντ της εποχής της ατομικής ευθύνης. Νομίζω ότι τα πλαίσια που έχουμε δημιουργήσει στα επαγγελματικά περιβάλλοντα, βασικά θα καταλήξω αυτό που είπα στην αρχή. Το πρόβλημα ξεκινάει από αυτό το standardization. Σαν οι άνθρωποι, ο χρόνος τους και οι σχέσεις τους με τη δουλειά, έχει γίνει μια standard διαδικασία σαν γραμμή παραγωγής. Δεν έχω την απάντηση, σίγουρα. Δεν έχω τη λύση.

Πηνελόπη: Δεν μπορούμε να έχουμε όλες τις απαντήσεις. Τις λύσεις σίγουρα ούτε εγώ. 

Κατερίνα: Αλλά νομίζω ότι αν θέλουμε όντως να ασχοληθούμε με το πώς φροντίζουμε ανθρώπους, ομάδες και το κατά πόσο τους θεωρούμε πολύτιμους για να παραμείνουν. Γιατί όσο δεν τους φροντίζουμε, δεν θα παραμείνουν. Άρα από την πλευρά της μη ατομικής ευθύνης, της συλλογικής ή τέλος πάντων της εταιρικής ευθύνης είναι το κατά πόσο θεωρούμε τον κόσμο αναλώσιμο. Τώρα η Κατερίνα δεν τραβάει. Θα την αλλάξω. Έχει αυτό το πρόβλημα. Μου έχει τύχει στην επαγγελματική μου πορεία να μου τύχει αυτό το επείγον, το πρόβλημα υγείας και εφήμερο ευτυχώς, το οποίο επιστρέφοντας, απλά ήμουν η… Θα μας βγάλει προβλήματα στο μέλλον.

Πηνελόπη: Οκέι.

Κατερίνα: Η φιλάσθενη. Άδειες. Εδώ έχουμε μία πίεση. 

Πηνελόπη: Ήσουν ο αδύναμος κρίκος. 

Κατερίνα: Αυτό.

Πηνελόπη: Ήσουν ο εν δυνάμει αδύναμος κρίκος, καθότι έχεις υπάρξει αδύναμη μία φορά. 

Κατερίνα: Όσο θεωρούμε τα μέλη της ομάδας, τους εργαζόμενους assets, επενδύουμε πάνω τους και τους φροντίζουμε, άλλο τόσο θα φροντίσουν και για την ευημερία της εταιρείας, θεωρώ εγώ. Της ομάδας, του οποιοδήποτε. Είναι ακριβώς η ίδια σχέση που χτίζουμε και διαπροσωπικά. Δεν μπορώ εγώ να μην φροντίζω καθόλου τις δικές σου ανάγκες, να μην αναρωτιέμαι τι κάνεις, αν μπορείς ή δεν μπορείς, και να περιμένω ότι θα έχουμε σχέση. 

Πηνελόπη: Το κρατάω το αναρωτιέμαι, γιατί το είπες και πριν ως τελευταίο και κλείσαμε αυτό το κύκλο ανοίγοντας το επεισόδιο, ότι αν ρωτάω για τις δικές σου ανάγκες μπορώ να προνοήσω, άρα και να σε φροντίζω, που θα έβαζα εγώ την τριάδα, γιατί και εγώ μιλάω με λέξεις κλειδιά, μου αρέσει. Είπες πριν αυτή η δεύτερη σκέψη, έτσι την ονομάζουμε εμείς στον οργανισμό, αυτή η δεύτερη σκέψη που κάνουμε, φροντίζοντας ότι η φροντίδα έχει να κάνει και με τις ανάγκες, αλλά και με τις επαγγελματικές ανάγκες. Το παράδειγμα που έθεσες πριν με τη συναδέλφισσα σου, φρόντισες να τη συμπεριλάβεις. Φρόντισες να συμπεριληφθεί στο project, ακόμα και αν η πρώτη σου σκέψη ήταν ότι έχει παιδιά, δεν θα μπορεί, δεν θα θέλει, θα πιεστεί, ενδεχομένως, προσθέτω εγώ λέξεις κλειδιά, να δουλέψει Σαββατοκύριακο. Οπότε και αυτό είναι ένα είδος φροντίδας. Τι συμβαίνει όταν αυτό έρχεται και αντιστρέφεται και ρωτάω την ερώτηση της συναδέλφισσας. Έχω νιώσει από εργοδότη και από συναδέλφους και συναδέλφισσες το εντάξει, εσύ δεν έχεις παιδιά, δεν κουράζεσαι ή το έχεις ελεύθερο χρόνο και μπορείς να τρέξεις, να κάνεις το κάτι παραπάνω για τη δουλειά. Αυτή την πίεση. Το έχεις νιώσει. Ένα. Και μια τοποθέτηση. 

Κατερίνα: Νομίζω ότι δεν το έχω νιώσει άμεσα, αυτό.

Πηνελόπη: Ωραίο. Μπράβο, Κατερίνα. Χαιρόμαστε πολύ για σένα. 

Κατερίνα: Ευθέως, δηλαδή, να ειπωθεί έτσι ρητά. Νομίζω και δεν το έχω νιώσει και σε επίπεδο φόρτου εργασίας, αλλά τη διαφορά και τη διάκριση την έχω νιώσει και θα μοιραστώ ένα φοβερό ανέκδοτο. 

Πηνελόπη: Αχ, πες, παρακαλώ.

Κατερίνα: Όπου βρίσκομαι μια μέρα στη δουλειά και δύο συνάδελφοι έχουν αποφασίσει μόνοι τους, δεν απαιτήθηκε, δεν τους ζητήθηκε, σε καμία περίπτωση, το υπογραμμίζω αυτό, έχουν αποφασίσει να κάνουν μια χειρωνακτική εργασία πολύ υψηλού ρίσκου για τη σωματική τους ακεραιότητα. Δική τους ευθύνη ήταν βέβαια να έχουν φροντίσει να έρθει ειδικό συνεργείο για να το κάνει αυτό. Δεν το έκαναν όμως και αποφάσισαν να ανέβουν σε μία ανεμόσκαλα, που λέω εγώ κοροϊδευτικά.  Ταυτόχρονα ήρθαν και μου την είπαν από πάνω ότι κοίτα σε τι κίνδυνο μπήκαμε αλλά πού να καταλάβεις εσύ. Δεν έχεις παιδιά. Εμείς είμαστε οικογενειάρχες και το μετράμε το ρίσκο. Δηλαδή, δύο συνάδελφοι μου, μου είπαν ότι εγώ δεν πειράζει να γκρεμοτσακιστώ. 

Πηνελόπη; Εγώ και η ηχολήπτρια να ξέρετε για όσες και όσοι μας ακούτε έχουμε μείνει. ανοιχτό το στόμα. Συνέχισε. 

Κατερίνα: Όχι. Εκεί τελειώνει αυτή η ιστορία.

Πηνελόπη: Τι απάντησες? 

Κατερίνα: Αυτό ακριβώς που είπα. Δηλαδή, εγώ επειδή δεν έχω παιδιά ας γκρεμοτσακιστώ. 

Πηνελόπη: Και τι σου είπανε. Δεν το ρωτάω για κουτσομπολιό. Το ρωτάω γιατί αυτές οι συζητήσεις και δεν θα το παίξω πολύ Άννα τώρα αλλά θέλω να πω ότι αυτές οι συζητήσεις όχι ενδεχομένως εκείνο το χρόνο επιτόπου, αλλά σε ένα δεύτερο χρόνο μπορεί, λέω εγώ τώρα να είναι και ένα, πρώτον ένα περιστατικό που σου ανοίγει τα μάτια σε σχέση με το τι συμβαίνει και αν είχες θέση HR ή αν είχες θέση που μπορούσε που μπορεί και να έχεις έτσι, δεν το λέω, που είχε ας πούμε, μπορούσες να το πας παραπάνω και να πεις ξέρετε κάτι, έγινε αυτό και μπορεί να έχει γίνει και το άλλο και το ένα και το τρίτο και το τέταρτο και συνειδητοποιώ ότι υπάρχει ένα θέμα εδώ, υπάρχει μια παρεξήγηση σε σχέση με το τι πιστεύουμε και το ένα για το άλλο μέσα στην εταιρεία, τα άτομα μέσα στις εταιρείες πώς φροντίζουμε το ένα το άλλο δηλαδή μπορεί να είναι και μια ρωγμή για να ανοίξει αυτή η συζήτηση σε δεύτερο χρόνο, όχι εκείνη τη στιγμή

Κατερίνα: Όχι, εκείνη τη στιγμή το ότι όντως απάντησα με αυτή την ευθύτητα το εξέλαβαν ως χιούμορ, το οποίο κάπως έσβησε το σοκ αυτής της ατάκας, γιατί είναι πραγματικά σοκαριστικό να σου το πει ο άλλος αυτό. Να θεωρήσει αρχικά ότι εσύ ο ίδιος δεν σε νοιάζει να θέσεις, του οποιοδήποτε, ανεξαρτήτως οικογενειακής κατάστασης τη σωματική ακεραιότητα σε ρίσκο.

Πηνελόπη: Και το αντίστροφο ότι μετράει, το ρίσκο είναι μεγαλύτερο όταν υπάρχει μια οικογένεια από πίσω, μια τυπική οικογένεια από πίσω. 

Κατερίνα: Ναι, ακριβώς, λες και εμένα δεν θα με κλάψει κανείς αν πέσω από τη σκάλα, ξέρω εγώ. Είναι για γέλια. Ή έχω και δεύτερο ενδεικτικό ανέκδοτο. Και το λέω ανέκδοτο γιατί συνήθως με αυτά κάπως αποσοβείται, επειδή είναι λίγο σοκαριστικό εκείνη την ώρα που σου λέγεται κατάμουτρα νομίζω ότι ο μηχανισμός αντιμετώπισης είναι λίγο ψευτοχιούμορ να φεύγουμε. Του σε σκανάρω από πάνω μέχρι κάτω, σχολιάζω τι φοράς και λέω αλλά βέβαια εσύ δεν έχεις παιδιά και έχεις λεφτά να τα κάνεις αυτά.

Πηνελόπη: Α, το δεν έχεις παιδιά, οπότε είναι κάτι που βάζουμε, είτε έχει να κάνει με την ζωή σου και πόσο τη ρισκάρεις ή όχι είτε αν έχεις λεφτά ή όχι και ντύνεσαι. 

Κατερίνα: Ναι, ή να πεις πήγα σε ένα event εδώ, σε κάτι εγκαίνια, πήγα σε μία έκθεση, πήγα σε μία παράσταση και βέβαια εσύ έχεις χρόνο γιατί δεν έχεις παιδιά. 

Πηνελόπη: Να ρωτήσω κάτι, αυτό το στερεότυπο, παύλα…

Κατερίνα: Είναι το αχρείαστο σχόλιο που συνοδεύει εκείνη την ώρα μία γενική συζήτηση Εμένα δεν θα μου πέρασε ποτέ από το μυαλό αν μου πεις ότι πήγες σε κάτι φοβερό, φανταστικό και κάτι έκανες με τον χρόνο σου να σου πω “καλά ρε Πηνελόπη, το παιδί τι το έκανες;”. Ενώ ο άλλος όταν εγώ λέω τι έκανα ένα Σαββατοκύριακο, η σκέψη του τρέχει στο αυτή δεν έχει παιδιά.

Πηνελόπη: Να ρωτήσω κάτι, αυτό το σχόλιο έρχεται κυρίως, αν έχεις παρατηρήσει, από ανθρώπους που έχουν παιδιά ή που δεν έχουν παιδιά. Θα έλεγα που έχουν εγώ. 

Κατερίνα: Που έχουν ναι, ισχύει αυτό. Δεν έχω κάτσει ποτέ με καμία φίλη μου ή κανέναν φίλο μου που δεν έχουμε παιδιά και να πούμε “πω πω τι τυχεροί που είμαστε και έχουμε χρόνο. Φαντάζεσαι να είχαμε παιδιά δεν θα είχαμε έρθει στη συναυλία ποτέ.’

Πηνελόπη: Ναι δεν το βάλετε υπό αυτό το πρίσμα. Εντάξει πάντως και να συμβεί δεν είναι λάθος σκέψη να ξέρεις. Παρόλα αυτά εγώ να γυρίσω πίσω σε αυτό που είπες πριν γιατί το να επιδιώκω επαγγελματική ανάπτυξη και εξέλιξη και μας ξαναφέρνω στο θέμα δεν σημαίνει ότι δεν θέλω να φροντίζομαι από τη διοίκηση του οργανισμού, της εταιρείας, του φορέα που είμαι και δεν σημαίνει σίγουρα και επαγγελματική εξουθένωση. Δηλαδή, μπορώ να θέλω να έχω θέση ευθύνης ενώ παράλληλα φεύγω στην ώρα μου, ενώ παράλληλα δεν δουλεύω υπερωρίες μπορεί να θέλω να εξελιχθώ ενώ παράλληλα κάποιος φροντίζει, με φροντίζει μέσα σε ένα πλαίσιο να μην επιβαρύνομαι παραπάνω επειδή δεν έχω ευθύνες φροντίδας, να μην κάθομαι μέχρι τις 12 η ώρα το βράδυ επειδή κάποιοι άλλοι έχουν τυπικές ευθύνες φροντίδας και δεν κάθονται ποτέ. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι η φροντίδα, εγώ αυτό θέλω να συζητήσουμε, ότι η φροντίδα δεν σημαίνει ότι δεν επιδιώκω ευκαιρίες.

 Κατερίνα: Σε κάθε περίπτωση εγώ πιστεύω για τις εργασιακές σχέσεις ανεξαρτήτως του τι φιλοδοξίες μπορεί να έχει ο καθένας αν θέλει, δεν θέλει να ανέβει τα πάντα όλα είναι θεμιτά, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου και νομίζω ότι είναι και μια λέξη κλειδί που ανέφερα στην αρχή ότι πρέπει να υπάρχει πλαίσιο. Πάμε κάπου και με έναν εργοδότη, με ένα συνεργάτη κάνουμε ένα συμβόλαιο γραπτό και μη γραπτό και εμπιστοσύνης από εκεί και πέρα, νομίζω ότι η φροντίδα πέραν του, ναι, αναγνωρίζω και προφανώς είναι τελείως ανεύθυνο και εκτός τόπου και χρόνου να μην ξεχωρίσεις κάποιες ομάδες που έχουν πολύ συγκεκριμένες και ειδικές ανάγκες. 

Πηνελόπη: Ωραίο, σωστό.

Κατερίνα: Αυτό δεν γίνεται να μην το δούμε να το ισοπεδώσουμε όλοι και πάμε και ατομικά αλλά ταυτόχρονα όμως ναι, ο κάθε άνθρωπος είναι μια ειδική περίπτωση ναι, μπορεί να υπάρχει μονογονεϊκή οικογένεια που το οικονομικό υπόβαθρο να επιτρέπει πολύ περισσότερα πράγματα και άνεση, γιατί έτσι θέλει να κάνει και υπερωρίες και οτιδήποτε. Και νομίζω ότι σίγουρα αυτό το οποίο πρέπει να είναι πάντα στο κέντρο μιας σχέσης επαγγελματικής είναι, τηρούμε τα συμφωνημένα και σε επίπεδο φροντίδας να υπάρχει αυτός ο χώρος, ο χώρος να μπορώ να πάω να πω στον προϊστάμενο, στην προϊστάμενη στην συναδέλφισσα, στο HR, όποιος ανάλογα το μέγεθος της εταιρείας, το λέω γιατί είναι και ανάλογα το μέγεθος της εταιρείας 

Πηνελόπη: Ναι, ας υποθέσουμε 

Κατερίνα: Στην οποιαδήποτε και στον οποιονδήποτε χρειάζομαι να μου δώσει την ευελιξία και να κάνουμε διάλογο, να πω την ανάγκη μου αν δεν την πω εγώ, γιατί αλίμονο κάθε μέρα μπαίνουμε στο γραφείο και υπάρχει ένας άνθρωπος ο οποίος περνάει από πάνω από τον καθένα και ρωτάει τι ανάγκες έχει σήμερα, δεν γίνεται

Πηνελόπη:  Εντάξει, δουλειά του μέλλοντος είναι αυτή, είσαι πολύ μπροστά

Κατερίνα: Πρέπει να υπάρχουν ανοιχτές πόρτες ανοιχτά μυαλά, ανοιχτά αυτιά να γίνεται ένας διάλογος και να βρίσκουμε μία λύση, στο ότι εγώ τη δεδομένη στιγμή, γιατί όταν δεν υπάρχει η χρόνια τυπική, η μόνιμη παραδοσιακή ευθύνη μιλάμε για το επείγον για το αυτό που μου έτυχε και να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο θα φροντίσουμε να καλυφθεί αυτή η ανάγκη χωρίς ταυτόχρονα να σημαίνει ότι επιβαρύναμε τους υπόλοιπους να είναι αμοιβαία επωφελές αυτό. 

Πηνελόπη: Ωραία, κρατάω τρεις λέξεις κρατάω ένα καινούργιο επάγγελμα και δύο λέξεις το να υπάρχει ο χώρος και να υπάρχει εμπιστοσύνη, βάζω μία έξτρα λέξη την ερώτηση και σε όλο αυτό βάζω μια μεγάλη παρένθεση για να πω δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι αισθάνομαι ότι χρειάζεται να φτιάξουμε και έναν μεσαίο χώρο, τι είναι αυτό, είναι οι τυπικές ευθύνες φροντίδας, ένα γκρουπ ανθρώπων και εσύ μιλάς για ένα γκρουπ ανθρώπων που ας πούμε ότι δεν έχει τυπικές ευθύνες φροντίδας και του συμβαίνει κάτι έκτακτο που χρειάζεται να φροντίσει. Εμένα ας πούμε το σκυλάκι μου αρρώστησε ok, εγώ έχω και παιδί αλλά πες ότι δεν είχα παιδί και αρρωσταίνει το σκυλάκι μου, αυτό είναι κάτι έκτακτο και πρέπει να πω στην ομάδα ότι παιδιά, το σκυλί πρέπει να κάνει εγχείρηση λυπάμαι, θα λείπω για δύο μέρες. Υπάρχει όμως κι ένας μεσαίος χώρος και εγώ σε αυτόν θέλω να καθίσουμε λίγο και να το σκεφτούμε, όχι σε αυτό το επεισόδιο, γενικώς υπάρχει αυτός ο μεσαίος χώρος αυτό που ανέφερε μία από τις συναδέλφισσες στις ερωτήσεις της πριν του δεν είναι απαραίτητο ότι μου συμβαίνει κάτι επείγον αλλά αυτό ότι μια φορά το μήνα πρέπει το σκυλί μου να πηγαίνει στο κτηνίατρο τώρα χρησιμοποιώ το παράδειγμα του σκυλιού, γιατί μπορώ να ταυτιστώ. Ή μια φορά τη εβδομάδα χρειάζομαι να φεύγω νωρίτερα γιατί οι γονείς μου μένουν μακριά και χρειάζονται να πηγαίνω να τους επισκέπτομαι, ας πούμε.

Κατερίνα: Συγγνώμη τώρα θα μπω εδώ λίγο μέσα γιατί αν πρόκειται να μπούμε στο μεσαίο χώρο, του μη επείγοντος, του μη έκτακτου.

Πηνελόπη: Του μη τυπικού και του μη επείγοντος, της ζωής βασικά. 

Κατερίνα: Αυτό θα το βάλω διαφορετικά ότι κάθε Παρασκευή πρέπει να φεύγω νωρίτερα γιατί κάνω γιόκα είναι η μόνη ώρα. 

Πηνελόπη: Ναι, συμφωνώ. 

Κατερίνα: Γιατί οτιδήποτε και αυτό νομίζω ότι είχα πριν την ευελιξία ότι να δημιουργήσουμε πλαίσια και σχέσεις εντός του εργασιακού χώρου που υπάρχει αυτή η ευελιξία. 

Πηνελόπη: Και επειδή 

Κατερίνα: Μπορεί εγώ απλά για 100 λόγους που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τώρα και δεν μπορούμε να μαντέψουμε το τι μπορεί να συμβαίνει στον καθένα.

Πηνελόπη: Και αυτό είναι το δεύτερο πράγμα που ήθελα να πω ακριβώς.

Κατερίνα: Για κάποιο λόγο ναι έχω πάθει ένα burnout δεν κάνω χειρωνακτική εργασία έχω πιεστεί από χίλια δυο πράγματα, μπορεί να μην κάνω καν υπερωρίες αλλά το τυπικό οχτάωρο που δουλεύω να είναι τόσο στρεσογόνο. 

Πηνελόπη: Παιδιά να περνάω χωρισμό να περνάω χωρισμό

Κατερίνα: Ναι επίσης

Πηνελόπη: Διαζύγιο ό,τι…

Κατερίνα: Και να χρειάζομαι να πάρω κάποιες μέρες off ρε παιδί μου χρειάζομαι κάποιες μέρες off να συνέλθω να μαζέψω τα κομμάτια μου να δω τι μου συμβαίνει να ξεκουραστώ, χίλια δυο πράγματα. Τα οποία ναι είναι μέσα στο πλάνο και εκεί θα γυρίσω ξανά πάλι στην αρχή στην αφετηρία δηλαδή της συζήτησης το ότι όσο ανοίγουμε τη συζήτηση για τη συμπερίληψη για την ίση μεταχείριση αρχίζουμε και βλέπουμε σιγά σιγά ότι όλο αυτό το θέμα ξεκινάει από τον αφρό του μέσου όρου και το πως ακριβώς τον θεωρούμε μέσο όρο και όλοι είμαστε Έλληνοι 

Πηνελόπη: Δεν είναι πια μέσος όρος 

Κατερίνα: Ακριβώς και ότι απλά στις πιο ειδικές ομάδες να το πω δεν μου αρέσει και τόσο η λέξη “ειδικές” αλλά από τη στιγμή που μιλάμε σε αυτό το δίπολο που ισχύει στην καθημερινότητά μας 

Πηνελόπη: Υπό εκπροσωπούμενα μπορεί να μην είναι ο μέσος όρος να μην είναι ο τυπικός παραδοσιακός μέσος όρος 

Κατερίνα: Εκεί στις πιο ευάλωτες και πιεσμένες ομάδες ανθρώπων σκάει παταγωδώς το σύμπτωμα άρα από τη στιγμή που συζητάμε για φροντίδα έχει ξεκινήσει από εκεί που το είδαμε να σκάει βασικά υποχρεωθήκαμε για να μην μας πουν κακούς και απάνθρωπους να χτίσουμε κάποια πλαίσια για αυτές τις ομάδες και σιγά σιγά άρχισαν να ανοίγουν τα μάτια και των υπόλοιπων και να λέμε και εμείς ότι εγώ έχω ανάγκη και να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε το τι πάει στραβά και το πόσο έχουμε καταπιεστεί στην καθημερινότητά μας γιατί η αφετηρία είναι αυτή το είμαι στον αυτόματο δεν έχω κάποιον άρρωστο στο σπίτι δεν έχω παιδιά που απαιτούν τη συνεχή φροντίδα τη δική μου και άρα όλα καλά. Όχι.

Πηνελόπη: Όχι γιατί μπορεί να μην περνάω χωρισμό αλλά έχω περίοδο. 

Κατερίνα: Ναι. Ας πούμε.

Πηνελόπη: Θέλω να μείνουμε στην περίοδο γιατί είπες πριν και όσο ξέρω δεν υπάρχει αυτό το επάγγελμα του ανθρώπου που να περνάει κάθε μέρα και να ρωτάει τι ανάγκης έχεις τι ανάγκης έχεις, τι ανάγκης έχεις δεν υπάρχει, όμως και συμφωνώ ότι η αρχή του πράγματος δεν μπορεί να είναι, Κατερίνα τι ανάγκη έχεις, Πηνελόπη τι ανάγκη έχεις όμως ρωτώντας αυτή την ερώτηση όχι κάθε μέρα με ένα άλλο πλαίσιο που θέλω να σε ρωτήσω ποιο πιστεύεις ότι θα έπρεπε να είναι αυτό το πλαίσιο ή ποιο πιστεύεις ότι χρειάζεται γιατί δεν μου αρέσει η λέξη πρέπει. Τι μπορεί να κάνει μια ομάδα για να μάθει τι είναι σημαντικό για σένα ως Κατερίνα τι θα σε φροντίσει και μετά να το ομαδοποιήσουμε δηλαδή μπορεί αυτό τελικά το πλαίσιο το οποίο θα φτιαχτεί και θα ξεκινήσει να υλοποιείται πιλοτικά στην αρχή να εφαρμόζεται, να πάρουμε feedback να δούμε κάνει ή δεν κάνει. Nα μην έχει προκύψει, μάλλον, να μην καλύπτει όλες τις ανάγκες και της Ηλέκτρας (της ηχολήπτριας) και της Πηνελόπης και της Κατερίνας και της Μαρίας και της Ιφιγένειας όλων αλλά, από αυτές τις απαντήσεις να προκύψουνε ομαδοποιημένα πράγματα όπως και έρχομαι εδώ, η περίοδος. Πολιτικές σε σχέση με το τι συμβαίνει στις γυναίκες που έχουμε δύσκολη περίοδο, μπορεί όχι κάθε μήνα, αυτές τις φορές που έχουμε δύσκολη περίοδο και πραγματικά δεν μπορούμε να πάμε στη δουλειά ή προτιμούμε να δουλέψουμε με το κουβερτάκι μας αν έχουμε και αυτή την πολυτέλεια, έτσι τώρα μιλάμε επίσης για μια προνομιούχα κατάσταση που μπορώ να το κάνω αυτό, να δουλέψω από το σπίτι. Μπορεί να δουλεύω σε μια αποθήκη και να χρειάζεται απλά να μην πάω στη δουλειά αυτή η συζήτηση για την περίοδο έχει προκύψει και από αυτό. Από αυτή η ομαδοποίηση αυτών των αναγκών. Οπότε φροντίδα και περίοδος 

Κατερίνα: Φροντίδα και περίοδος σίγουρα είναι ένα θέμα που θα πω ότι είμαι από τους πολύ ευλογημένους ανθρώπους που δεν με έχει ταλαιπωρήσει. 

Πηνελόπη: Οκ. Και εγώ 

Κατερίνα: Δεν σημαίνει ότι δεν παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου δεν σημαίνει ότι δεν συζητώ με άλλες γυναίκες δεν σημαίνει ότι δεν έχω δει συναδέλφισσες να έρχονται και να σέρνονται να βλέπεις ότι κάθε δύο ώρες κάτι καταπίνει, η άλλη δίπλα σου είναι πρόβλημα αυτό, δεν έπρεπε να είναι στο γραφείο έπρεπε να είναι κάπου αλλού να ξεκουράζεται ή τέλος πάντων να μην είναι σε αυτή την κατάσταση σε δημόσια θέα και να αισθάνεται ότι είμαι μέσα στο γραφείο και με βλέπουν όλοι. Το πλαίσιο θα το ξαναπώ ότι δεν ξέρω τι να προτείνω και πώς γιατί δεν είναι η δουλειά μου να δημιουργώ συστήματα δεν είναι αυτή η δουλειά μου να σχεδιάζω και να δημιουργώ συστήματα, οπότε δεν ξέρω αν έχω μια απάντηση σε αυτό αλλά βιωματικά από τα οικοσυστήματα γραφείου που έχω περάσει 

Πηνελόπη: Ωραία. Αυτό, ναι. 

Κατερίνα: Σίγουρα, εγώ το θεωρώ απαραίτητο ότι αν κάποιος έχει αυτή την ανάγκη να ξέρει, κάποια μάλλον γιατί μιλάμε για μια πολύ συγκεκριμένη ανάγκη, να ξέρει ότι μπορεί και να υπάρχει αυτό. Αλλά ταυτόχρονα, επειδή καλώς ή κακώς το οικοσύστημα του γραφείου είναι και λίγο πολλές φορές αρχίζει και δημιουργεί δυναμικές γονιού-παιδιών. Αυτή γιατί παίρνει έξτρα. Εγώ μπορεί να μην έχω περίοδο ή να μην τη βιώνω έτσι, αλλά εγώ όταν δυσκολεύτηκα γιατί να μην έχω. Οπότε νομίζω ότι ίσως συνολικά, αν θα έπρεπε όντως να δώσει μια απάντηση και μια λύση σε αυτό, να έλεγα ότι μια πολιτική του παίρνουμε και δύο bonus day off ή πέντε bonus remote εργασίας το μήνα για όλους και άλλος θα το εκμεταλλευτεί, γιατί έτσι τον τρώνε οι δρόμοι, μένουν πάρα πολύ μακριά και άλλη επειδή τη δυσκολεύει η περίοδός της θα δημιουργούσε και μια πιο δίκαιη ενδεχόμενη συνθήκη μέσα στην ομάδα που δεν θα θεωρούσε κάποιος όπως αυτό το φρικαλέο που γυρνάει η γυναίκα μετά από άδεια μητρότητας και λένε διακοπές ήσουνα. 

Πηνελόπη: Ναι φυσικά, αγαπημένο σχόλιο. 

Κατερίνα: Φρικτό και αγαπημένο ταυτόχρονα. Υπάρχει όμως

Πηνελόπη: Σε μένα το λες; Θέτεις και ένα θέμα εμπιστοσύνης και νομίζω ότι με αυτό θέλω να κλείσουμε γιατί η εμπιστοσύνη ότι εγώ ως άτομο αυτό που θα προσφερθεί ως πλαίσιο, αυτό που θα τεθεί ως πλαίσιο θα κάνω την αποτελεσματική και σωστή χρήση του για να με φροντίσω και να φροντίσω και την ομάδα παράλληλα και δεν θα κάνω κατάχρηση. Αυτό είναι και ένα θέμα χτισίματος εμπιστοσύνης μέσα στις ομάδες μέσα στις εργασιακά περιβάλλοντα ότι θα υπάρχει μια άδεια περιόδου, θα υπάρχει αυτή η διευκόλυνση ή όποια διευκόλυνση που όμως θα είναι γραμμένη και συμφωνημένη και θα μπορούμε με έναν τρόπο να έχουμε πρόσβαση αρχικά τουλάχιστον διάφορες ομάδες. Μπορεί να υπάρχει μια πολιτική για την περίοδο εγώ να μην είμαι άτομο που έχω περίοδο αλλά να υπάρχει μια άλλη πολιτική που να μπορεί να καλύπτει μια δική μου ανάγκη και ξαναλέω ότι μπορεί να μην, στην αρχή ακόμα και στη μέση μιας διαδικασίας, ας μην ξεκινήσουμε θεωρώντας δεδομένα ότι αν ανοίξουμε αυτή τη κουβέντα θα καλυφθούν αμέσως όλες οι ανάγκες από αυτόν τον άνθρωπο που θα έρθει και θα μας ρωτάει, γιατί μικρά είναι τα βήματα αρκεί παράλληλα να χτίζουμε και αυτή την εμπιστοσύνη, ότι δεν θα κάνω κατάχρηση. Είμαστε εδώ για να φροντίζουμε το ένα το άλλο όχι για να αρπάξουμε ότι μπορούμε δεν είναι σημαντικό και αυτό;

Κατερίνα: Είναι πάρα πολύ σημαντικό και κάπως τώρα όση ώρα μιλούσες αυτό το οποίο δεν σκέφτηκα, γι’ αυτό σου λέω δεν είναι δουλειά μου να δημιουργώ συστήματα και στρατηγικές, αλλά ταυτόχρονα θα ενέτασσα εγώ την άδεια περιόδου σε ένα πλαίσιο της συζήτησης του invisible disabilities.

Πηνελόπη: Των αόρατων αναπηριών 

Κατερίνα: Ναι, το έθεσες πάρα πολύ σωστά το οποίο εγώ σε έναν βαθμό έχουν υπάρξει φάσεις της ζωής μου που το έχω ζήσει το έχω βιώσει. Έχω δυσκολία καθημερινή αόρατη, δεν φαίνεται, δεν κουτσαίνω να το πω έτσι και όταν ένα εργασιακό περιβάλλον αφήνει αυτό το περιθώριο, να πάρεις αυτό το χώρο, να υπάρχει η ανοιχτή πόρτα στην οποία μπορείς να το πεις ότι εγώ βιώνω αυτό, έχω αυτό, γιατί η επίσημη στρατηγική αυτό στο οποίο βοηθάει ειδικά στα μεγαλύτερα οικοσυστήματα θα το πω έτσι που δεν είναι το επίπεδο πέντε άτομα που γνωριζόμαστε και έχουμε άλλες σχέσεις. Η επίσημη πολιτική και η επίσημη στρατηγική ενός οργανισμού ή μιας εταιρείας είναι αυτό το οποίο δημιουργεί α πριόρι την εμπιστοσύνη. 

Πηνελόπη: Τέλεια. Θα κλείσουμε με αυτό, με τη λέξη εμπιστοσύνη εσύ μπορεί να είπες δύο φορές, δεν ξέρω τι θα φτάσει στο τελικό κάτ, αλλά το είπε δύο φορές ότι δεν είσαι άνθρωπος που δημιουργεί συστήματα και διαδικασίες αλλά από το πρώτο λεπτό του επεισοδίου έδωσες ένα σύστημα και μια διαδικασία που είναι ρωτάω για να μάθω άρα προνοώ. Οπότε εγώ το κρατάω αυτό ως ένα πλαίσιο που μπορούν να κάνουν ακόμα και οι μικροί οργανισμοί και οι μικρές εταιρείες γιατί αυτές οι ομάδες είναι το focus του προγράμματος του CAREdiZo και αυτό μπορούμε να το κάνουμε όλες οι μικρές ομάδες χωρίς ιδιαίτερο κόστος και να ξεκινήσουμε έστω να ανοίγουμε αυτή την συζήτηση με την πρόθεση αυτή η συζήτηση να προχωρήσει και να γίνει μια πολιτική, μια διαδικασία η οποία θα εφαρμοστεί πιλοτικά θα το δούμε παρακάτω. Ευχαριστούμε πάρα πάρα πολύ Κατερίνα, εγώ το ευχαριστήθηκα πολύ. Ελπίζω κι εσύ.

Κατερίνα: Ευχαριστώ εγώ πάρα πολύ που με έβαλες να σκεφτώ για αρκετές μέρες 

Πηνελόπη: Ευχαριστούμε πάρα πολύ 

Πηνελόπη: Πώς σας φάνηκαν τα όσα μοιραστήκαμε σήμερα με την Κατερίνα. Τι άλλο πιστεύετε ότι μπορεί να δημιουργήσει το CAREdiZo που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ισότητα εντός και εκτός εργασίας. Είμαστε εδώ για να διαβάσουμε και να ακούσουμε τις προτάσεις τα σχόλια και τις ιδέες σας. Ακολουθήστε μας στα social media στείλτε μας email, αφήστε μας το review σας στο Spotify, ελάτε να μας συναντήσετε στο WHEN Hub και ας συνεχίσουμε τη συζήτηση ώστε να κάνουμε το WHEN αλλά και το CAREdiZo ακόμα καλύτερο για όλες και όλους.