WHEN on Topic: Μα χρειάζονται οι μικρές επιχειρήσεις πολιτικές;

Καλωσήρθατε σε ένα ακόμη επεισόδιο του WHEN on Topic -είμαι η Στέλλα Κάσδαγλη και, όπως ίσως θυμάστε, αυτός ο κύκλος του podcast μας, είναι αφιερωμένος στις ευθύνες φροντίδας και την ίση κατανομή τους και βέβαια έρχεται κοντά σας χάρη στο CAREdiZO. 

Τι είναι το CAREdiZO; Είναι ένα νέο έργο στο οποίο συμμετέχουμε, στο πλαίσιο του προγράμματος CERV της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το οποίο στοχεύει στη γεφύρωση του έμφυλου χάσματος στις ευθύνες φροντίδας, μέσω της προώθησης πρακτικών ισότητας στο σπίτι, σε πολύ μικρές επιχειρήσεις και σε μικρούς οργανισμούς της κοινωνίας των πολιτών (με έως 10-11 εργαζόμενα άτομα). 

Το έργο υποστηρίζει πολιτικές φιλικές προς την οικογένεια, ενθαρρύνει τους άνδρες να συμμετέχουν στη φροντίδα και αναδεικνύει την αξία της φροντίδας στην ευρύτερη κοινωνία -ό,τι δηλαδή πρεσβεύουμε κι εμείς τόσα χρόνια! Οι δράσεις του περιλαμβάνουν έρευνες, εργαστήρια συν-δημιουργίας, προγράμματα κατάρτισης και την ανάπτυξη ψηφιακών εργαλείων, όπως ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι και podcasts, για την καταπολέμηση των στερεοτύπων και την προώθηση της ισότητας. Οι υπόλοιποι εταίροι μας προέρχονται από την Κύπρο, από τη Λιθουανία, από τη Βουλγαρία και δημιουργούν αυτή τη στιγμή τα δικά τους podcasts, τα οποία ίσως έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε σε λίγο καιρό. 

Σε αυτό το επεισόδιο του podcast μας έχουμε μία πολύ αγαπημένη καλεσμένη, την Αναστασία Χαλκίδου, η οποία είναι συνιδρύτρια και CFO της Quantum BITS, μια εταιρεία για την οποία θα ακούσετε πολύ σύντομα περισσότερα. Εγώ να πω μόνο ότι υποστηρίζει πολλές ακόμα μικρές επιχειρήσεις και οργανισμούς να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν, να είναι βιώσιμες σε οικονομικό και σε τεχνολογικό επίπεδο και γι’ αυτό καλέσαμε την Αναστασία σήμερα εδώ για να μιλήσουμε μαζί της για το ποια είναι η διαδρομή μιας πολύ μικρής επιχείρησης ή ενός οργανισμού όταν προσπαθεί να αρχίσει να θεσμοθετεί αυτά που θα ήθελε να προσφέρει στα εργαζόμενα άτομα για να τα υποστηρίξει στην ισορροπία της επαγγελματικής με την ιδιωτική του ζωή να τα υποστηρίξει στην διαχείριση των ευθυνών φροντίδας που έχουν έξω από την εργασία. Πώς μπορεί λοιπόν να το κάνει αυτό αποτελεσματικά χωρίς να χρειαστεί να αφιερώσει υπερβολικά πολλούς πόρους χωρίς να φορτώσει και τον οργανισμό και τα άτομα με περιττή γραφειοκρατία χωρίς να δημιουργήσει ένα άκαμπτο σύστημα το οποίο συνήθως το συνδέουμε με πολύ μεγάλες εταιρείες και έτσι εμείς οι επιχειρηματίες των μικρών επιχειρήσεων καμιά φορά προτιμάμε να αποφύγουμε. Πώς γίνεται όμως να φύγουμε από το κλίμα και την κουλτούρα και να περάσουμε σε πολιτικές και διαδικασίες που διασφαλίζουν ισότιμη μεταχείριση και ισότιμη κατανομή ευθυνών φροντίδας για όλους και για όλες.

Ας ακούσουμε την Αναστασία. 

Στέλλα: Αναστασία, πες μας λίγα λόγια για την επιχείρηση που έχεις συνιδρύσει. Ποια είναι Quantum? 

Αναστασία: Αρχικά ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση, την οποία αποδέχτηκα με μεγάλη χαρά. Η Quantum είναι μια εταιρεία λογιστικής και πληροφορικής σύμπραξης δύο πολύ βασικών πυλώνων όλων των επιχειρήσεων ανεξαρτήτως μεγέθους. Ιδρύθηκε πριν από περίπου έντεκα χρόνια από εμένα και το Γιώργο τον Καζνετζοφ επιστρέφοντας από μια σημαντική εμπειρία στο Βέλγιο που είχαμε εργαστεί για δύο χρόνια και φυσικά κουβαλώντας και όλη την προηγούμενη εμπειρία μας στους τομείς μας ο καθένας. Εγώ είμαι οικονομολόγος και ορκωτή λογίστρια και ο Γιώργος είναι ειδικός στην πληροφορική. Οπότε συμπράξαμε θέλοντας να φτιάξουμε έναν κόμβο υπηρεσιών έναν, θα έλεγα επιταχυντή για μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις και οργανώσεις και οργανισμούς θα έλεγα που θα μπορεί να έχει το υψηλό επίπεδο ποιότητας υπηρεσιών χωρίς απίστευτα υψηλά κόστη και που θα ζει αυτή την εμπειρία του να μεγαλώνεις, γιατί μεγαλώναμε και εμείς μαζί με τους συνεργάτες μας και αυτό ήταν το ωραίο. 

Στέλλα: Και πόσο άτομα είστε τώρα στην Quantum;

Αναστασία: Τώρα είμαστε συνολικά 15 άτομα είμαστε μοιρασμένοι και μοιρασμένες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έχουμε αρκετά ευρύ ηλικιακό φάσμα και διαφορετικά background που ουσιαστικά είναι η ομάδα της λογιστικής, πληροφορικής και το operations που ακουμπάει και στα δύο τμήματα.

Στέλλα: Να πω στο disclaimer ότι η Quantum είναι πολύτιμος συνεργάτης μας εδώ και πόσο, τέσσερα χρόνια πια;

Αναστασία: Τρία.

Στέλλα: Τρία χρόνια. Να πω ωστόσο ότι ο λόγος που είστε σήμερα εδώ είναι και γιατί έχεις περάσει αυτή τη διαδρομή του να χτίσεις μία επιχείρηση, η οποία δεν είναι πια πολύ μικρή, είναι μικρή έχετε περάσει το νούμερο των 11, αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζεις και υποστηρίζετε καθημερινά άλλες πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις οπότε δεν φέρνετε μόνο τη δική σας οπτική φέρνετε και την οπτική πολλών πελατών που έχουν περάσει από τα χέρια σας. 

Αναστασία: Ισχύει. Αυτό ήταν πολύτιμη εμπειρία και για εμάς. Όπως είπα πριν αισθανθήκαμε ότι μεγαλώνουμε μαζί με τους συνεργάτες μας και όχι μόνο με τους πελάτες αλλά και τους εξωτερικούς συνεργάτες που είχαμε γενικότερα για τη λειτουργία της επιχείρησης. Ανταλλάσσαμε εμπειρίες και αυτό νομίζω μας έκανε όλους και όλους πολύ καλύτερους σε αυτό που κάνουμε.Είχαμε καλύτερη αντίληψη της πραγματικότητας και μιας οικονομικής πραγματικότητας θα πω και λόγω background δύσκολης στα χρόνια που περάσανε για διάφορους λόγους και προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε. Μάθαμε πολλά. 

Στέλλα: Βέβαια. Αξιοποιώντας λοιπόν όλη αυτή την εμπειρία και τη δική σας και των επιχειρήσεων που έχετε υποστηρίξει και εστιάζοντας στο κομμάτι με το οποίο καταπιάνεται κυρίως το CAREdiZO που είναι η συμφιλίωση της επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής των ατόμων που εργάζονται για μας και με μια ιδιαίτερη έμφαση στα άτομα που έχουν και ευθύνες φροντίδας εκτός της εργασίας. Ποιο θα έλεγες ότι είναι αυτό το ιδανικό σημείο στο οποίο μια πολύ μικρή επιχείρηση, ένας οργανισμός όπως είπες πολύ ωραία, χρειάζεται να πάψει να βασίζεται σε αυτό που λέμε “εμείς εδώ έχουμε καλό κλίμα, είμαστε άνθρωποι, μπορούμε να βασιστούμε ο ένας στον άλλον” και θα πρέπει να αρχίσει να βάζει στο χαρτί σε εισαγωγικά, να θεσμοθετεί, να διατυπώνει ξεκάθαρα πολιτικές και διαδικασίες που σχετίζονται με τις άδειες, που σχετίζονται με την ευελιξία, που σχετίζονται με τα ωράρια, με οτιδήποτε ακουμπάει τη συμφιλίωση επαγγελματικής ιδιωτικής ζωής. 

Αναστασία: Στα αλήθεια δεν υπάρχει σημείο με την έννοια των αριθμών, θα μας βοηθούσε είμαστε άνθρωποι των αριθμών, αλλά δεν υπάρχει. Υπάρχει πολυπλοκότητα, βαθμός πολυπλοκότητας και αυτό το αντιλαμβάνεσαι κυρίως από ενδείξεις.

Στέλλα: Παράδειγμα 

Αναστασία: Να αποδείξεις. Δηλαδή η δυσκολία του να είσαι πάντα εκεί να απαντήσεις είναι μία ένδειξη. Ότι πράγματα πρέπει να προχωρήσουν ανεξάρτητα αν είσαι σε κάποιο συνέδριο, σε μια παρουσίαση, πρέπει να προχωρήσουν. Εμείς στο λογιστικό κομμάτι έχουμε και τις σφιχτές προθεσμίες που δεν τίθενται από εμάς, ούτε μπορούμε να τις μετακινήσουμε και έχουν και κόστος αν δεν τηρηθούν. Οπότε εκεί έρχεται η αντίληψη ότι κάποια πράγματα δεν είναι εύκολα πια να τα διαχειριστούμε μόνοι μας. Επίσης έρχονται και οι άνθρωποι που σιγά σιγά μπαίνουν στην ομάδα και φέρνουν τις δικές τους ιδιαιτερότητες και δυναμικές. Έχουν δικά τους θέματα προσωπικά που καλούνται να διαχειριστούν στο πλαίσιο και του εργασιακού κομματιού. Οπότε αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι πια δεν είναι one man, ή one woman show. Πρέπει να μοιράσεις, πρέπει να μοιραστείς και πρέπει να βάλεις πράγματα λίγο κάτω όχι για να δημιουργήσεις πρόσθετη γραφειοκρατία αλλά για να διευκολύνεις και να απελευθερώσεις τους ανθρώπους να σου μιλήσουν και να μιλήσεις κι εσύ.

Στέλλα: Είναι πολύ σημαντικό αυτό που λες και από την πολύ μικρότερη δική μου εμπειρία καταλαβαίνω ότι υπάρχουν δύο τρόποι να το διαχειριστεί ένας επιχειρηματίας αυτό. Ένας τρόπος είναι να πει “ωχ αυτοί πια που δεν δουλεύουν και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε” και να ρίξει την ευθύνη στα εργαζόμενα άτομα για αυτή την πολυπλοκότητα που περιγράφεις και υπάρχει και ο τρόπος του να αντιληφθεί αυτό που λες ότι μεγαλώνει ο οργανισμός και χρειάζεται να επιλέξει μία νέα δομή και έναν νέο τρόπο να γίνονται τα πράγματα. Οπότε η επόμενη ερώτηση είναι από πού ξεκινάς. Δηλαδή, όταν αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι αυτή την πολυπλοκότητα όταν καταλαβαίνεις ότι δεν φταίνε οι άνθρωποι αλλά ότι χρειάζονται να αλλάξουν οι ανάγκες από πού ξεκινάς. 

Αναστασία: Για μένα το κλειδί είναι η επικοινωνία. Και η επικοινωνία δεν είναι ούτε μονοπλευρή ούτε σε ένα επίπεδο. Δηλαδή δεν είναι εγώ και ο co-founder να κάτσουμε να βγάλουμε την πολιτική μας και αυτή είναι εφαρμόστε τη. 

Στέλλα: Πάρτε τη…

Αναστασία: Οι υπόλοιποι 12 άνθρωποι δεν έχετε άποψη ή δεν το ζείτε καθημερινά. Είναι λίγο ευνουχιστικό και δεν βοηθάει σε καμία περίπτωση σε οποιαδήποτε αλλαγή κουλτούρας, ενσωμάτωση ή οτιδήποτε.Άρα είναι η συζήτηση πρώτα της ωρίμανσης των founders να αντιληφθούν ότι όντως δεν μπορούν πια να τα κάνουν όλα μόνοι τους γιατί κι εμείς οι δύο ξεκινήσαμε. Οπότε ηι εξέλιξη ήταν και γρήγορη και με πολλά ζητήματα να αντιμετωπίσουν. Οπότε κάποια στιγμή οριμάσαμε κι εμείς να αντιληφθούμε ότι αυτά πρέπει να μπουν κάτω, πρέπει να τα συζητήσουμε. Επίσης, οι ενδιάμεσοι που συνήθως είναι και κυματοθραύστες και από τους founders, δηλαδή το management team, αν μπορώ να το πω έτσι, οι άνθρωποι που έχουν την ευθύνη της εφαρμογής και την παρακολούθηση και είναι και δέκτες των σχολείων ή των παραπόνων που μπορεί να έρθουν εκατέρωθεν και από τις δύο μεριές, και από τους founders και από τους εργαζόμενους. Άρα, η συζήτηση στα διάφορα αυτά επίπεδα και η συμπεριλήψη όλης της ομάδας σε αυτό. Δηλαδή, όταν αποφασίσαμε να καταγράψουμε όλα αυτά ή ακόμα και πιο απλά πράγματα, τύπου να θέσουμε τους στόχους για τον επόμενο χρόνο, μιλήσαμε με τους ανθρώπους, γύρω μας, τους συνεργάτες μας.Πρώτα με τη μικρή ομάδα του management team και μετά με την όλη ομάδα. Και θέσαμε κάποια milestones, ότι θα μιλήσουμε αυτές τις δύο-τρεις φορές, γιατί εκεί έρχεται μια δυσκολία του πόσο θα καθυστερήσουμε όμως να φτιάξουμε την πολιτική. Μήπως εμπλέκοντας περισσότερο κόσμο..

Στέλλα: Πολύ σωστό 

Αναστασία: Αρχίζουν οι γραφειοκρατίες ή εμποδίζουμε την εξέλιξη από κάποιες προσωπικές, προσωπικά στερεότυπα που μπορεί να έχει ο καθένας.Βάλαμε ένα πρόγραμμα, λοιπόν, ότι θα συζητήσουμε σε αυτές τις δύο φάσεις του έτους και θα αποφασίσουμε μετά από αυτή τη δεύτερη συζήτηση. Άρα όσο πιο δομημένα γίνει κάτι και όσο πιο συμπεριληπτικά θα πω εγώ, όσο βάζουμε την ομάδα σε αυτό, όσο πιο εύκολο είναι μετά να εφαρμοστεί. Χωρίς να λέω ότι δεν προκύψαν προκλήσεις και πράγματα που δεν γνωρίζαμε ή δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε. Αλλά όταν είμαστε aligned, είμαστε όλοι στην ίδια ευθεία, μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε πιο εύκολα.

Στέλλα: Θα ήθελα να μου πεις για τις προκλήσεις αυτές. Μου ήρθε πρόσφατα ένα σχόλιο από μια εργαζόμενη στο πεδίο του HR από έναν μεγαλύτερο οργανισμό από τους δικούς μας, η οποία όμως έδεσε το ζήτημα ότι, κοίτα ξανα της, όταν μια γυναίκα στην ομάδα μας έχει περίοδο και χρειάζεται να πάει για λίγο στην τουαλέτα, μπορεί να σηκώσει το χέρι της να κάνει έναν νόημα στον υπεύθυνο της βάρδιας και να πάει. Χωρίς περαιτέρω, μπλα μπλα. Γιατί εγώ να το βάλω αυτό σε μια διαδικασία η οποία μπορεί να δημιουργήσει παράπονα. Μπορεί να δημιουργήσει ειρωνικά σχόλια. Μπορεί να φέρει σε δύσκολη θέση άτομα που είχαν συνηθίσει να λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί, μπορεί, μπορεί. Και να μην συνεχίσω να βασίζομαι σε αυτό που μέχρι τώρα λειτουργεί. Οπότε, τι συμβουλή θα έδινες σε founders ή στελέχη που διστάζουν να μπουν στη διαδικασία της θεσμοθέτησης μιας πολιτικής από το φόβο του τι ανακατωσούρα θα φέρει.

Αναστασία: Ότι δεν πρέπει να βλέπουμε τις διαδικασίες και αυτό έχει.. ακουμπάει στη δουλειά μου. Οπότε είναι μέρος και αυτού του κομμάτιου. Θα φέρω ένα παράδειγμα λοιπόν από τη δουλειά για να δούμε πόσο παρόμοια είναι οι αντιμετώπισεις. Όταν στους συνεργάτες μας λέμε «Οκ, πρέπει να κρατάς το documentation», πρέπει να έχεις αυτά τα παραστατικά στα αρχεία σου σε περίπτωση που υπάρχει η tax audit, που υπάρχει φορολογικός έλεγχος, θα πρέπει να τα επικαλεστούμε. Σε πολλούς είναι δύσκολο και σε πολλές να το δεχτούν, όλο αυτό την αρχειοθέτηση, έστω και ηλεκτρονικά αν γίνεται, του γιατί πρέπει να υπάρχει δεδομένης των ηλεκτρονικών βιβλίων και όλων αυτών των εξελίξεων. 

Στέλλα: Καλά, μην με προσλάβεις ποτέ. Θα καταστρέψω όλη την εταιρεία.

Αναστασία: Το καταλαβαίνω από τη μια. Είναι όμως ένας τρόπος πρόληψης και αν θες λίγο εξασφάλισης, ηρεμίας. Είναι φροντίδα και αυτό. Το να προλάβεις το να μην αγχωθείς όταν χρειαστεί να το επικαλεστεί, να τα έχεις έτοιμα και να τα φέρεις. Έτσι βλέπω και αυτές τις διαδικασίες μέσα στην ομάδα. Δεν είναι γραφειοκρατία, δεν είναι κάτι που θέλουμε να το βάλουμε σε στεγανά, όπως το παράδειγμα που έφερες. Θέλουμε ίσα ίσα να απελευθερώσουμε τους ανθρώπους που δεν έχουν το θάρρος να ρωτήσουν τι ισχύει σε αυτή την περίπτωση. Και είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι που είναι στην ομάδα μας πολλές φορές. Δεν έχουν το θάρρος να ρωτήσουν αυτό το πράγμα, οπότε πρέπει να έχουν μια ενημέρωση για το τι μπορούν 

Στέλλα: Ισχύει

Αναστασία: Και να νιώσουν την ελευθερία να το κάνουν.Ή να σκεφτούν, τι ωραία σκέψη αυτή, που μπορούν να είναι και άντρες και γυναίκες στο συγκεκριμένο παράδειγμα, που θα το σκεφτούν. Τι ωραία σκέψη, πόσο proactive είναι το κλίμα εδώ και οι άνθρωποι του και μου αρέσει που βρίσκομαι σε αυτήν την ομάδα. Άρα κάνει τρίγκερ πάρα πολλά θετικά σε σχέση με το ότι μας βάζει ένα ακόμα step επικοινωνίας ή διαδικασίας. 

Στέλλα: Ναι, για μένα αυτό ήταν ένα πολύ κομβικό σημείο στη δική μου εξέλιξη ως μάνατζερ αρχικά. Όταν δεχτήκαμε σχόλιο από ένα άτομο της ομάδας ότι “εγώ θα ήθελα να ξέρω πότε δικαιούμαι να ζητήσω αυτό. Όταν δεν το ξέρω, δυσκολεύομαι να το ζητήσω γιατί φοβάμαι μήπως λειτουργήσει εναντίον μου”. Και αυτό ήταν κάτι που δεν θα το σκεφτόμουν. Και ακούγοντάς το σκέφτομαι επίσης ότι και από την άλλη πλευρά μπορεί να λειτουργήσει. Δεν είναι μόνο μια θετική πρόβλεψη που θα με βοηθήσει. Ακόμα και αν δω μια περιοριστική πρόβλεψη, το να την γνωρίζω και να μπορώ να πλανάρω για αυτήν αντίστοιχα ως άτομο, ως οικογένεια ως.. είναι επίσης πολύ σημαντικό. 

Αναστασία: Βέβαια. Βέβαια και ανακουφιστικό εγώ θα έλεγα. Δηλαδή δεν χρειάζεται κάποιος να βγει στη σέντρα εντός εισαγωγικών. Να χρησιμοποιήσουμε κι αθλητικούς όρους. Επειδή ρωτάει κάτι και σε εμάς στο λογιστικό τμήμα θα πω που ηγούμαι εγώ, είναι ακόμα περισσότεροι οι περιορισμοί γιατί μας δικαιολογείται να μην ξέρεις τι άδεια δικαιούσαι. Κάποιος όντως σκεφτεί και έτσι ότι είναι μέρος της δουλειάς άρα θα πω ότι δεν ξέρω εργατικά που καλούμαι να τηρήσω και να συμβουλέψω τους πελάτες μας. Άρα θα εκτεθώ ακόμα περισσότερο.

Στέλλα: Σωστά. Πόσο μάλλον για τις προβλέψεις που δεν ταυτίζονται με τις προβλέψεις της νομοθεσίας. 

Αναστασία: Μπορούν να είναι πρόσθετες, να είναι με πρωτοβουλία του εργοδότη, οτιδήποτε. Και πάλι ακουμπάει στη δουλειά τα οικονομικά, μ’ αρέσει να λέω ότι είναι κοινωνική επιστήμη. 

Στέλλα: Είναι όντως 

Αναστασία: στις κοινωνικές επιστήμες. Μ’ αρέσει να το τονίζω ενώ. Γιατί ακουμπάει σε τόσες πολλές εκφάνσεις. Δηλαδή και αυτός ο άνθρωπος θα κληθεί να αντιμετωπίσει πιθανώς κάποιο περιστατικό σε πελάτη που θα πρέπει να έχει την (θα πω έτσι βαρύ όρο) αγωγή ή τον τρόπο που θα το επικοινωνήσει. Γιατί και εκεί θα αφορά κάποιον εργαζόμενο ή κάποια εργαζόμενη.

Στέλλα: Σωστά, σωστά. Ανέφερες την εμπλοκή των εργαζομένων από την αρχή αυτής της διαδικασίας, ποια άλλα είναι τα εμπλεκόμενα μέρη που χρειάζεται να ενεργοποιηθούν για να προχωρήσει αυτή τη διαδικασία όπως πρέπει, είτε λόγω ότι έχουν τη γνώση είτε επειδή έχουν την εμπειρία, επειδή οτιδήποτε. 

Αναστασία: Πιστεύω πολύ στη δύναμη του δικτύου.

Στέλλα: μμμ

Αναστασία: Οπότε και εμείς το εφαρμόζουμε πολύ να πηγαίνουμε στο δίκτυο των συνεργατών με την ευρύτερη έννοια, όχι μόνο των πελατών που ούτως ή άλλως έχουμε και καθημερινή ανταλλαγή απόψεων στα εργασιακά θέματα ή στα θέματα φροντίδας και τα λοιπά γιατί ζητείται η συμβουλή μας ή τι ορίζει ο νόμος αλλά και στο πλαίσιο των ευρύτερων συνεργασιών. Δηλαδή, έχουμε εξ’ επαγγέλματος μεγάλο εύρος industries που συνεργαζόμαστε, πολλούς κλάδους, οπότε και πολλές διαφορετικές ιστορίες να ακούσουμε ή εμπειρίες. Θέλουμε να τις ακούμε γιατί μας κάνουν καλύτερους. Τα συζητάμε και εσωτερικά στην ομάδα. Ότι δες εκεί, ωραία πολιτική ή πολύ μεγάλη διάκριση αυτό που συνέβη στο χ περιβάλλον ή στο ψ και ακούμε από την ομάδα μας το feedback που εκεί θα εκφραστεί πιο εύκολα γιατί είναι ένα τρίτο περιβάλλον εκτός του εργασιακού τους περιβάλλοντος. Οπότε έρχεται λίγο πιο ομαλά και η δική τους έτσι ανατροφοδότηση σε αυτά που συζητάμε.

Στέλλα: Σωστά. Και πόσο σημαντική ήταν στη δική σας περίπτωση η συμβουλή και ενός επαγγελματία νομικού ενός δικηγόρου, μιας δικηγόρου στη διαμόρφωση αυτών των διαδικασιών. 

Αναστασία: Πολύ. Όλο το review ότι φτιάχνουμε σαν πολιτική που είναι με το δικό μας το μυαλό του λογιστή ή του πληροφορικάριου ή της ομάδας ή των εμπειριών μας που κουβαλάμε σαν εργαζόμενοι από πριν. Το τελικό φίλτρο να συμμετέχει κάποιος νομικός σύμβουλος είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί δεν μπορούμε να αποτυπώσουμε με την ίδια ευκρίνεια κάποια πράγματα. Βάζουμε πολύ τη δική μας νότα. Οι νομικοί experts έχουν αυτή τη δυνατότητα του να το κάνουν πιο ομογενές, πιο επικοινωνιακό αυτό που θα βγει.Να μην φωτογραφίζονται περιπτώσεις αλλά να λέμε την ουσία 

Στέλλα: Σωστά

Αναστασία: …της πολιτικής.

Στέλλα: Ωραίο αυτό. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσένα προσωπικά τώρα, δεν εννοώ για την επιχείρηση γενικά, για εσένα σε αυτή τη διαδικασία που δυσκολεύτηκες. 

Αναστασία: Δυσκολεύτηκα σε δύο σημεία. Ένα που το αντιλήφθηκα εκ των πραγμάτων από τις καταστάσεις και ένα δεύτερο που το αντιλήφθηκα έμμεσα. Βγήκε δηλαδή στην πορεία της σκέψης και της διεργασίας. Το πρώτο ήταν όταν κλείθηκα εγώ να αντιμετωπίσω ένα θέμα φροντίδας ανθρώπου από το περιβάλλον μου, της μητέρας μου που είχε ασθενήσει βαριά και για ένα διάστημα έπρεπε να κάνει κάποια θεραπεία και την πήγαινα εγώ στην θεραπεία της. Ήταν σε ώρες καθημερινές, εργάσιμες οπότε αυτό κατανοούμε τη δυσκολία του και ήταν σε ένα σημείο χρονικό στη διάρκεια του COVID που για μας ήταν και λίγο επιταχυντής ανάπτυξης ο COVID λόγω και της εμπλοκής με τις επιχειρήσεις και η ομάδα αυξανόταν με τρελούς ρυθμούς αριθμητικά, δηλαδή έρχονταν συνεχώς καινούργια μέλη εκείνη το διάστημα. Οπότε ταυτόχρονα με την αύξηση των μεγεθών, με την αύξηση της ομάδας είχα να αντιμετωπίσω κάτι τέτοιο και έξι μήνες αφού είχα γεννήσει το δεύτερο παιδάκι μου. Οπότε ήταν πάρα πολλά και εκείνη τη στιγμή αντιλήφθηκα ότι δεν είχαμε προβλέψει κάτι τέτοιο. Ήτανε στο πέμπτο-έκτο έτος λειτουργίας της επιχείρησης που προέκυψε αυτό, που μόλις είχαμε αρχίσει να μεγαλώνουμε. Αλλά δεν είχαμε σκεφτεί τι θα συμβεί αν εμείς οι δύο που ηγούμαστε των ομάδων, δεν είμαστε σε θέση για οποιοδήποτε λόγο. Οπότε αυτό μας έδωσε πάρα πολλές σκέψεις επ’ αυτού και γίναμε και λίγο πιο ευαίσθητα αυτιά στο να ακούμε και να αντιλαμβανόμαστε τις ιδιαιτερότητες της ομάδας. Από εκεί ξεκίνησε η διεργασία, για να φτάσουμε στο τώρα που έχουμε έναν άνθρωπο που έχουμε ορίσει που είναι συνδετικός κρίκος στις δύο ομάδες. Είναι από το operations επομένως, όχι κάποιος accounting ή IT που μας συνδέει και μας συντονίζει θα πω στο να χτίσουμε αυτές οι πολιτικές ακόμα πιο καλά και να δώσουμε αυτή την ελευθερία που είπα πριν στην ομάδα του να μοιράζεται και να μην αισθάνεται την δουλειά ή το εργασιακό περιβάλλον σαν τροχοπέδη στο προσωπικό κομμάτι. Ή σαν απροσπέλαστο έτσι βουνό ή τείχος όταν έχει να διαχειριστεί κάποια προσωπική υπόθεση ή κάποιο θέμα. Να ανοίξουμε αυτούς τους διαλόγους ακόμα περισσότερο και να τα επικοινωνούμε πιο έγκαιρα γιατί υπήρξε και περιστατικό στην ομάδα. Κάποιος από την ομάδα της πληροφορικής έχασε τον πατέρα του οπότε απουσίασε προφανώς για το νόμιμο που το γνώριζε λόγω του ότι είμαστε εσωτερικά στο λογιστήριο. Αλλά κρίναμε ότι ο άνθρωπος δεν ήταν σε θέση να επιστρέψει. Δηλαδή του μιλήσαμε πριν να επιστρέψει και για τα συλλυπητήρια και γι’ αυτά αλλά η ψυχολογία του ήταν πολύ άσχημη. Οπότε αποφασίσαμε επί τόπου με όλη την ομάδα να πάρει και άλλο χρόνο και να επιστρέψει όταν το θεωρεί ο ίδιος γιατί και δεν επέστρεψε απευθείας στο εργασιακό περιβάλλον. Τηλεργάστηκε και μετά επέστρεψε σταδιακά. Το θεωρήσαμε μεγάλη επιτυχία της ομάδας αυτό, γιατί τον αγκάλιασαν όλοι και όλες. Δεν έγινε μονομερώς από το δικό του τμήμα, ήταν κάτι που το αντιληφθήκαμε όλοι και όλες και το στηρίξαμε. Και έμπρακτα μετά από το διάστημα που γύρισε στο γραφείο. 

Στέλλα: Και να σε ρωτήσω κάτι. Τέτοια περιστατικά που προκύπτουν αφού έχει δημιουργηθεί για παράδειγμα μία πολιτική, μπορεί να σας κάνουν να τροποποιήσετε και κομμάτια της πολιτικής ή να εντάξετε νέες ανάγκες που δεν μπορούσατε να προβλέψετε πιο πριν. 

Αναστασία: Σίγουρα. Και είναι βασικό στοιχείο επιτυχίας μιας πολιτικής το να είναι ευέλικτη και να ενημερώνεται κάθε χρόνο. Δηλαδή είναι κάτι ζωντανό σαν την επιχείρηση και η πολιτική. Αυτό λέμε και σε όλες τις πολιτικές που προτείνουμε και στους συνεργάτες μας και τα λοιπά. Αν ανεξαρτήτως αν αφορούν τέτοια θέματα ή όντως λογιστικά θέματα και τα λοιπά. Δεν μπορεί να είναι κάτι γραμμένο στην πέτρα. Δεν γίνεται γιατί και οι ανάγκες αλλάζουν και ο τρόπος που δουλεύουμε αλλάζει, έχει αλλάξει άρδην τα τελευταία χρόνια. Δεν έχει καμία σχέση με τον πρώτο διάστημα που ξεκινήσαμε την επιχείρηση. Άρα ναι. Εννοείται κάθε χρόνο τουλάχιστον γίνεται μία συζήτηση και ένα καλυμπράρισμα από αυτή τη συζήτηση σε αυτά που γράφουμε ή σε αυτά που επικοινωνούμε στους ανθρώπους. 

Στέλλα: Σωστά. Πώς έχει αλλάξει εσένα και την εταιρεία όλη αυτή τη διαδικασία;

Αναστασία: Αισθάνομαι μία επιχειρηματική ωριμότητα. Εκτός της ωριμότητας. 

Στέλλα: Μία ενηλικίωση

Αναστασία: Νομίζω τελικά ότι και το συζητάμε πολλές φορές και με τον συνιδρυτή αυτό και η επιχείρηση είναι σαν ένα παιδί. Επειδή είμαστε και γονείς, το παίρνεις βρέφος, εξαρτάται πλήρως από σένα όταν είναι βρέφος. Εξαρτιόταν όντως από τους founders στην αρχή στα πρώτα βήματα. Μετά αρχίζει, μπαίνει στην παιδική ηλικία και έχει άλλες ανάγκες. Έρχεται κόσμος, σιγά σιγά μεγαλώνεις. 

Στέλλα: Το εμπιστεύεσαι σε ξένα χέρια.

Αναστασία: Έρχεται η εφηβεία, στην οποία διανύουμε αυτή τη στιγμή στην Quantum και η ανάγκη σου όντως, γίνεται μία έκρηξη μάλλον κάπου εκεί, όπως γίνεται και σε έναν έφηβο ή σε μια έφηβη μια έκρηξη συναισθημάτων ανάπτυξης όλα μαζί. Νομίζω αυτό βιώνουμε τώρα. Και φτάνουμε σε μία ωρίμανση σταδιακά περνώντας τα χρόνια. Αλλά ξεκινάει από τους δύο ανθρώπους που ωριμάζουν, εμάς τους δύο που ξεκινήσαμε στην πορεία αυτή και μαζί μας και η ομάδα. Θεωρώ ότι και μέρος αυτής όλες της πορείας το κουβαλάνε και οι άνθρωποι που έφυγαν. Ήταν μαζί μας και αποχώρησαν. Είχαμε τη χαρά να τους έχουμε και πρόσφατα που γιορτάσαμε τα δέκα χρόνια, είχαμε τη χαρά να έρθουν πολλά από τα παιδιά που πέρασαν από την ομάδα και να χαιρόμαστε πολύ με την εξέλιξή τους και να βλέπουμε ότι αισθάνονται ακόμα αυτό το δεσμό.

Στέλλα: Και ενδεχομένως να έχουν μεταφέρει και οι ίδιοι ένα κομμάτι της κουλτούρας αυτών που έμαθαν στην Quantum και σε άλλα εργασιακά περιβάλλοντα. Κλείνοντας, αν έδινες μία συμβουλή σε έναν μικρό επιχειρηματία που θέλει να αρχίσει να σκέφτεται πιο στρατηγικά γύρω από τα θέματα της υποστήριξης των εργαζομένων, τι θα έλεγες; 

Αναστασία: Επικοινωνία. Να ανοιχθεί, να μην φοβηθεί να μοιραστεί και δικές της ή δικές του εμπειρίες κάποιος που ξεκινάει εκείνα στην αρχή και να αφουγκραστεί λίγο την κοινότητα. Δηλαδή, να μην φοβηθεί να μπει σε δίκτυα άλλων επιχειρηματιών, να μάθει. Γιατί εγώ έχω το προνόμιο να είμαι σε επιχειρήσεις λόγω επαγγέλματος. Σε πολλές. Αλλά άλλα επαγγέλματα δεν είναι έτσι. Οπότε, μην φοβηθεί να ανοιχθεί. Δηλαδή, είναι πράγματα… Είναι απίστευτο πόσο κοινά είναι τα πράγματα ανεξαρτήτως μεγέθους. Εγώ αυτό αντιλήφθηκα. 

Στέλλα: Αναστασία, ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Αναστασία: Εγώ ευχαριστώ. 

Στέλλα: Και εύχομαι να συνεχίσουμε να ενηλικιωνόμαστε ωραία.

Αναστασία: Ισχύει. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Ελπίζω να σας φάνηκαν ενδιαφέροντα τα όσα μοιραστήκαμε σήμερα με την Αναστασία. Εμείς θα θέλαμε πάρα πολύ να ακούσουμε από εσάς τι άλλο πιστεύετε ότι μπορεί να δημιουργήσει το  CAREdiZO. Κάτι που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ισότητα, εντός και εκτός εργασίας. Εμείς είμαστε πάντα εδώ για να διαβάζουμε και να ακούμε τις προτάσεις, τα σχόλια, τις ιδέες σας, οπότε ακολουθήστε μας στα social media, στείλτε μας email, αφήστε μας ένα review στο Spotify. Ελάτε να μας συναντήσετε στο WHEN Hub και να συνεχίσουμε τη συζήτηση, έτσι ώστε να κάνουμε το WHEN αλλά και το  CAREdiZO ακόμα καλύτερο για όλες και για όλους.