WHEN on Topic: Γιατί συζητάμε για τη φροντίδα στην εργασία;

Εισαγωγή: Καλωσήρθατε στη νέα σεζόν του WHEN on Topic -είμαι η Στέλλα Κάσδαγλη και ναι, δεν κάνετε λάθος, το podcast μας άλλαξε όνομα, αφού άλλαξε όνομα και ο οργανισμός μας! Το Women On Top έγινε WHEN, συνεχίζει όμως να επενδύει όπως και πριν στην επαγγελματική και οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών και την ισότητα στην εργασία -καμιά φορά και έξω από αυτήν! Αυτός ο κύκλος του podcast μας, για παράδειγμα, είναι αφιερωμένος στις ευθύνες φροντίδας και την ίση κατανομή τους και έρχεται κοντά σας χάρη στο CAREdiZO. 

Τι είναι το CAREdiZO; Είναι ένα νέο έργο στο οποίο συμμετέχουμε, στο πλαίσιο του προγράμματος CERV της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το οποίο στοχεύει στη γεφύρωση του έμφυλου χάσματος στις ευθύνες φροντίδας, μέσω της προώθησης πρακτικών ισότητας στο σπίτι, σε πολύ μικρές επιχειρήσεις και σε μικρούς οργανισμούς της κοινωνίας των πολιτών (με έως 10 εργαζόμενα άτομα). 

Το έργο υποστηρίζει πολιτικές φιλικές προς την οικογένεια, ενθαρρύνει τους άνδρες να συμμετέχουν στη φροντίδα και αναδεικνύει την αξία της φροντίδας στην ευρύτερη κοινωνία -ό,τι δηλαδή πρεσβεύουμε κι εμείς τόσο καιρό! Οι δράσεις του περιλαμβάνουν έρευνες, εργαστήρια συν-δημιουργίας, προγράμματα κατάρτισης και την ανάπτυξη ψηφιακών εργαλείων, όπως ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι και podcasts, για την καταπολέμηση των στερεοτύπων και την προώθηση της ισότητας. 

Αυτό το πρώτο επεισόδιο του podcast που είναι αφιερωμένο στο έργο, φτιάχτηκε ακριβώς για να σας συστήσει το έργο αλλά και τους δύο οργανισμούς που το τρέχουν από την Ελλάδα: το WHEN και το Challedu. Οι υπόλοιποι εταίροι μας προέρχονται από την Κύπρο, τη Λιθουανία και τη Βουλγαρία και δημιουργούν αυτή τη στιγμή τα δικά τους podcasts, τα οποία ίσως έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε σε λίγο καιρό. 

Ως τότε, πάμε να γνωρίσουμε την Ασημίνα Μπρούζου, ιδρύτρια του Challedu και να συζητήσουμε μαζί της πώς φτάσαμε στο CAREdiZO και γιατί η ίση κατανομή των ευθυνών φροντίδας είναι τόσο σημαντική αλλά και τόσο άπιαστη, ακόμα, για τις περισσότερες από εμάς!

Στέλλα: Ασημίνα καλώς ήρθες στο WHEN on Topic. 

Ασημίνα: Καλώς σας βρήκα, Στέλλα.

Στέλλα: Θα μας πεις λίγα λόγια για σένα και για την Challedu;

Ασημίνα: Φυσικά. Η Challedu είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ασχολείται με τη δημιουργία εκπαιδευτικού υλικού και εργαλείων και εργαστηρίων που έχουν σχέση με την εκπαίδευση και τη συμπερίληψη και μέσα σε αυτά τα θέματα έχουμε ουσιαστικά και θέματα ισότητας των φύλων, για διαφορετικές ηλικίες από μαθητές και μαθήτριες μέχρι και ενήλικα άτομα, και εγώ ουσιαστικά είμαι το ένα από τα δύο ιδρυτικά μέλη της Challedu και αυτή την περίοδο ουσιαστικά ασχολούμαι με την οργάνωση της ομάδας και τη δημιουργία καινούργιων έργων με θέματα που αφορούν στην ισότητα, καθώς και τη συμπερίληψη και όλα αυτά που είπαμε και πριν.

Στέλλα: Ένα από αυτά τα έργα μας φέρνει σήμερα εδώ και θα συζητήσουμε για το δικό σας και το δικό μας ρόλο στο έργο αυτό στη συνέχεια. Θα ήθελα όμως, να ξεκινήσω με μια πιο προσωπική ερώτηση: πως έχεις διαχειριστεί εσύ τις τυχόν προκλήσεις που έχουν προκύψει στη ζωή σου, και την επαγγελματική και την ιδιωτική και το συνδυασμό των δύο, από τις ευθύνες φροντίδας που ενδεχομένως έχεις, ως μητέρα, ως κόρη ως φροντίστρια;

Ασημίνα: Ουσιαστικά οι προκλήσεις νομίζω είναι πολλές, σε πολλά επίπεδα και σε διαφορετικές ηλικίες αλλάζουν κιόλας. Δηλαδή πριν τα παιδιά πριν να γίνω μητέρα, ήδη αντιμετώπισα πολλές προκλήσεις στον επαγγελματικό τομέα, στο να μπορέσει ο οργανισμός Challedu με μία γυναίκα ουσιαστικά στην κεφαλή να δημιουργήσει τις ευκαιρίες, να πάρει τις χρηματοδοτήσεις έτσι ώστε να υλοποιηθούν τα διάφορα προγράμματα του οργανισμού. Στην συνέχεια όταν μπήκαν στο παιχνίδι και τα παιδιά νομίζω εκεί έγινε ακόμα πιο δύσκολη η κατάσταση δεν ξέρω αν αυτή είναι και η δική σου εμπειρία. 

Στέλλα: κατάλαβες ότι το πριν δεν ήταν τίποτα.

Ασημίνα: Ακριβώς, μπήκα λίγο και στα πιο βαθιά αμέσως — δηλαδή απέκτησα δίδυμα κοριτσάκια, που ήταν ένα level, νομίζω, μεγαλύτερο από το να έχεις ένα παιδί. Ουσιαστικά, αυτό δυσκόλεψε αρκετά το θέμα του συνδυασμού, θα έλεγα, της εργασίας — και ειδικά σε έναν οργανισμό σαν τον δικό μας, που είναι μικρός, όπου κάθε άτομο μετράει. Και εγώ ήμουν ένα σημαντικό στέλεχος στην ομάδα. Ήταν, λοιπόν, μια αρκετά δύσκολη περίοδος για να βρεθεί μία ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Και, παρόλο που ίσως έχει βρεθεί μία σχετική ισορροπία, νομίζω ότι ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί — λόγω ενοχών: αν θα έπρεπε να είμαι περισσότερο με τα παιδιά μου, αν θα έπρεπε να δουλεύω περισσότερο στον οργανισμό. Είναι λίγο… κρίκοι, όλα αυτά.

Στέλλα: Συμφωνώ πολύ — και είπες και μια λέξη-κλειδί, που είναι το «μικρός». Και αξίζει εδώ να πούμε ότι το έργο που μας φέρνει σήμερα εδώ, το CAREdiZO, εστιάζει στις προκλήσεις των εργαζόμενων ατόμων σε μικρούς οργανισμούς και μικρές επιχειρήσεις, αλλά και στις προκλήσεις των ίδιων των οργανισμών και των μικρών επιχειρήσεων, που καλούνται να υποστηρίξουν τα άτομα και σε αυτές τις ευθύνες φροντίδας. Οπότε, νομίζω ότι αυτό θα είναι και ένα θέμα που θα μας συνοδεύσει και στα επόμενα επεισόδια. Εδώ, αυτό που περιγράφεις… φυσικά, όλοι και όλες αντιμετωπίζουμε προκλήσεις στην εργασία — ανεξάρτητα από το αν έχουμε παιδιά ή αν έχουμε άλλες ευθύνες φροντίδας. Αλλά, όντως, όταν έρχονται στη ζωή μας άλλα άτομα ή αναδύονται ανάγκες άλλων, από την οικογένειά μας, που χρειάζονται την προσοχή μας — είτε σε σταθερή βάση είτε περιστασιακά — τότε ο βαθμός πολυπλοκότητας όλων των άλλων πραγμάτων που διαχειριζόμαστε αυξάνεται εκθετικά. Και να πούμε εδώ ότι αυτό δεν αφορά μόνο τη γονεϊκότητα και μόνο τα παιδιά. Αφορά και τον ρόλο μας ως φροντιστών και φροντιστριών των γονιών μας που μεγαλώνουν, άλλων ατόμων στην οικογένεια… Και ενδεχομένως — επειδή μιλάμε πολύ και για κοινότητα στο WHEN — δεν είναι μόνο όσοι είναι στην οικογένειά μας. Είναι και άνθρωποι στο περιβάλλον μας που θέλουμε να τους υποστηρίξουμε, που μας έχουν υποστηρίξει και βρίσκονται σε μία δύσκολη στιγμή, και θέλουμε να τους προσφέρουμε αυτή τη φροντίδα που έχουν ανάγκη.

Ασημίνα: Ακριβώς — αυτό έχει συμβεί και στον οργανισμό. Δηλαδή, πέρα από εμένα ως άτομο, έχει συμβεί και σε άλλα άτομα που εργάζονται στον οργανισμό μας, τη Challedu, να χρειαστεί να πάρουμε πιο «προσωπικά» μέτρα, θα έλεγα. Γιατί δεν υπάρχουν τόσα μέτρα από το ευρύτερο σύστημα και την πολιτεία, που να μας επιτρέπουν να ανταποκριθούμε στις ευθύνες μας. Οπότε, με κάποιον τρόπο, προσπαθούμε εμείς ως οργανισμός να καλύψουμε αυτό το κενό — για να μπορέσουν οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαζόμαστε καθημερινά να νιώσουν ότι είμαστε εκεί, ότι είμαστε κοντά τους. Και ότι είναι σημαντικό να βρίσκονται και εκείνοι κοντά στα άτομα που φροντίζουν.

Στέλλα: Και νομίζω ότι αυτό είναι μία κοινή γραμμή που έχουμε ήδη δει και στα προκαταρκτικά focus groups που έχουμε υλοποιήσει στο πλαίσιο του CAREdiZO. Μπορεί πολλές φορές να βλέπουμε τους επιχειρηματίες ή τους εργοδότες σαν «στεγνούς επαγγελματίες», που έχουν στο μυαλό τους μόνο το κέρδος — στην πραγματικότητα, όμως, οι επιχειρηματίες και οι ιδρυτές μη κερδοσκοπικών οργανισμών με τους οποίους έχουμε μιλήσει εκφράζουν ξεκάθαρα την ανάγκη και την επιθυμία να υποστηρίξουν τα εργαζόμενα άτομα και στη ζωή τους πέρα από τη δουλειά. Για κάποιους αυτό μπορεί να αποτελεί μια στρατηγική — να θέλουν να έχουν τα καλύτερα άτομα ικανοποιημένα στον χώρο εργασίας. Όμως, σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η πρόθεση έχει και μια πολύ ισχυρή ανθρώπινη διάσταση. Και αυτό που συχνά λείπει, δεν είναι η πρόθεση, αλλά τα εργαλεία και η γνώση για το πώς να το κάνουμε αυτό στην πράξη ως εργοδότες ή εργοδότριες. Και νομίζω πως αυτός είναι και ένας από τους βασικούς στόχους του έργου CAREdiZO

Ασημίνα: Ναι, εγώ νομίζω τουλάχιστον, όταν σχεδιάζαμε το CAREdiZO, βλέποντας και τα στατιστικά στοιχεία που υπήρχαν σε σχέση με τη φροντίδα και τη μη ισότητα ουσιαστικά στα θέματα φροντίδας, αλλά και τις όποιες πολιτικές υπάρχουν ή δεν υπάρχουν, βλέπεις ένα πολύ μεγάλο κενό ουσιαστικά στο κομμάτι των πολύ μικρών οργανισμών αλλά και εταιρειών. Και νομίζω ότι δεν είναι θέμα τόσο του εκάστοτε ιδρυτικού μέλους ή επιχειρηματία — ουσιαστικά σχετίζεται με το ότι δεν ξέρει πρακτικές, πρέπει να ψάξει ο ίδιος, και μέσα στο χάος των πόσων πραγμάτων πρέπει να κάνει, των πόσων πραγμάτων πρέπει να αναπτύξει, ουσιαστικά εκεί πας στο πιο ανθρώπινο: στο “αν συμβαίνει κάτι τώρα, θα το δούμε”, αλλά ευρύτερα δεν έχω κάποια συγκεκριμένη πολιτική στο μυαλό μου. Οπότε νομίζω ότι εκεί θα επενδύσει αρκετά το CAREdiZO — να συζητήσουμε τέτοια θέματα, να βρούμε και μεταξύ μας καινούργιες πρακτικές και καινούργιες διαδρομές. Εμένα και προσωπικά είναι κάτι που νομίζω ότι χρειαζόμαστε: τέτοιες πρακτικές, δηλαδή να έχουν από το απόλυτα προσωπικό επίπεδο — ότι «α, εγώ σήμερα που είμαι εδώ φροντίζω» — αλλά αύριο-μεθαύριο, αν βρεθεί κάποιος άλλος στη θέση μου, δεν θα ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Και να πάμε σε κάτι λίγο πιο στοχευμένο και συστηματικό.

Στέλλα: Πολύ σωστά τα λες, και νομίζω ότι είναι κάτι που απασχολεί σίγουρα και εμάς, καθώς μεγαλώνουμε σαν οργανισμός. Γιατί κάτι που λειτουργούσε όταν ήμασταν τρία άτομα, δεν λειτουργεί απαραίτητα όταν είμαστε δέκα. Και είναι κάτι το οποίο και εμείς συστήνουμε σε εταιρείες με τις οποίες συνεργαζόμαστε — έτσι ώστε και να υπάρχει μία ισότιμη αντιμετώπιση όλων των ατόμων, και να προωθήσουμε τη συμμετοχή των ανδρών στις ευθύνες φροντίδας. Γιατί πολλές φορές αυτές οι άτυπες παροχές πάνε περισσότερο σε γυναίκες, επειδή τις έχουμε στο μυαλό μας στερεοτυπικά ως εκείνες που θα αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας. Αλλά και γιατί, όταν κάτι δεν είναι καταγεγραμμένο και δεν είναι δοκιμασμένο και τεκμηριωμένο με έναν συστηματικό τρόπο, πολλές φορές εισέρχεται μέσα και η προκατάληψη ή η προσωπική μου συμπάθεια. Για παράδειγμα: «Πιστεύω ότι η Ασημίνα είναι μία καλή εργαζόμενη, άρα αξίζει τώρα να της δώσω μία παραπάνω άδεια». Ή: «Πιστεύω ότι ο Δημήτρης δεν τα έχει πάει και πολύ καλά και τώρα λουφάρει που μου λέει ότι θέλει να φροντίσει τη μητέρα του, οπότε δεν θα του δώσω την άδεια». Χρειάζεται, λοιπόν, σε αυτό να μπουν κάποια αντικειμενικά κριτήρια και μία συστηματοποίηση, ώστε να είμαστε σίγουρες και σίγουροι — και να νιώθουν και τα άτομα ότι αντιμετωπίζονται με ισότιμο τρόπο.

Ασημίνα: Σίγουρα αυτό είναι πολύ σημαντικό — δηλαδή, οι πολιτικές και οι πρακτικές που αναπτύσσονται στα πλαίσια των εταιρειών παίζουν αυτό τον ρόλο της δικαιοσύνης, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, της ισότιμης αντίληψης. Αλλά εγώ θα ήθελα να θέσω και το θέμα των στερεοτύπων. Γιατί πολλές φορές, πριν σχεδιάσουμε το CAREdiZO, και δουλεύοντας — ούσα μητέρα διδύμων, ενός έτους — που ουσιαστικά εγώ είχα αναλάβει την πλήρη φροντίδα (γιατί δεν υπήρχε και άλλη δυνατότητα, καθώς οι άδειες είναι περισσότερες στη μητέρα, η οικονομική στήριξη μέσω των αδειών είναι πάλι πάνω στη μητέρα), ο άντρας μου χρειαζόταν να δουλεύει, γιατί με δύο παιδιά ήταν αδύνατο να τα βγάλουμε πέρα — να πούμε ότι σταματάει για να με βοηθήσει ή ότι παίρνει άδεια άνευ αποδοχών… Αλλά ουσιαστικά, για μένα — ίσως και για εσένα, θα μου πεις μετά — που είναι και ο τομέας μας η ισότητα των φύλων, δεν είχαμε μπει τόσο σε βάθος στα θέματα φροντίδας και άνισης συμμετοχής σε αυτήν. Ήταν σαν ένα καινούργιο κεφάλαιο μπροστά μου: ότι όντως δεν είναι μοιρασμένα στο σπίτι μας τα θέματα φροντίδας. Αλλά και στερεοτυπικά — δηλαδή, από εμένα την ίδια, από την κουλτούρα μας. Οπότε είναι ένα θέμα και κουλτούρας, εγώ θα έλεγα, πέρα από τις ευρύτερες πολιτικές. Νομίζω ότι είναι κι αυτό ένα θέμα που το CAREdiZO μπορεί να το πετύχει: να αλλάξει ουσιαστικά η κουλτούρα, τόσο στις γυναίκες όσο και στους άντρες. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό το θέμα “άντρες”, και το να μπουν στη θέση του να αναλάβουν θέματα φροντίδας — όχι επειδή το ζητάει η γυναίκα, ως βοήθεια, γκρίνια — αλλά να το σκεφτεί από μόνος του. Υπάρχει και αυτό το mental burnout που λέμε στις γυναίκες, που ουσιαστικά είναι ότι σκέφτομαι όλα τα μικρά πράγματα που χρειάζονται τα παιδιά μου, τα άτομα που φροντίζω, το σπίτι — τα οποία τα κάνω, από ένα σημείο και μετά, αυτόματα. Γιατί ξέρω ότι θα μου πάρει περισσότερη ώρα να το εξηγήσω. Και νομίζω ότι είναι καλό να υποστηρίζουμε τις γυναίκες και να τις ενδυναμώνουμε, αλλά είναι πολύ σημαντικότερο — ίσως κατά ένα μέρος — να ενδυναμώσουμε και τους άντρες σ’ αυτό το κομμάτι: της αλλαγής των στερεοτύπων και της ανάληψης ενός κομματιού ευθύνης.

Στέλλα: Σίγουρα, και ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι ότι αυτές τις μέρες που μιλάμε, τρέχουμε και το ερωτηματολόγιο για να μοιραστούν μαζί μας τα εργαζόμενα άτομα πώς βιώνουν τα ίδια τις ευθύνες φροντίδας. Και χρειάστηκε να “κυνηγήσουμε” — σε εισαγωγικά — πολύ περισσότερο τους άντρες συμμετέχοντες για να απαντήσουν στο ερωτηματολόγιο. Ενδεχομένως να μη βλέπουν τον εαυτό τους σε αυτόν τον ρόλο πρωτίστως, ενδεχομένως να πιστεύουν ότι ξέρουν τι θα τους ρωτήσω. Ή ενδεχομένως να θεωρούν ότι δεν τους ακουμπάει, ή να νιώθουν και έναν βαθμό ενοχής, επειδή υπάρχει όλη αυτή η συζήτηση γύρω από την άνιση κατανομή. Δεν ξέρω. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι χρειάζεται να αρχίσουμε — ως κοινωνία — να επιβραβεύουμε τη φροντίδα. Να την επιβραβεύουμε όπως επιβραβεύουμε την εξουσία, όσο επιβραβεύουμε την ομορφιά, όσο επιβραβεύουμε την επαγγελματική επιτυχία. Όχι μόνο για αυτό. Αλλά και γιατί, πολλές φορές, όταν μιλάμε με εργοδότες και εργοδότριες, μας λένε: «Μα εγώ τα κάνω τα πράγματα στην εταιρεία μου. Εγώ δίνω ισότιμες άδειες. Οι γονείς δεν τις παίρνουν. Οι φροντιστές δεν τις παίρνουν.» Γιατί η κοινωνία είναι διαμορφωμένη έτσι, ώστε να θεωρεί ότι η γυναίκα θα αναλάβει τον μεγαλύτερο ρόλο. Οπότε, κάπως πετάμε και το μπαλάκι ο ένας στον άλλον.

Ασημίνα: Και εδώ θέλω να πω λίγο για το λογοπαίγνιο του CAREdiZO, που προέρχεται από την ελληνική λέξη «κερδίζω», αλλά και από το care, από τη λέξη φροντίζω. Αυτό που πρέπει να λάβουμε υπόψη, ουσιαστικά, είναι ότι η φροντίδα είναι μία εργασία — απλήρωτη πολλές φορές — η οποία πραγματικά μας κάνει να “κερδίζουμε” τη ζωή μας. Δηλαδή, χωρίς φροντίδα δεν θα μπορούσαμε να βιώνουμε στον σημερινό κόσμο.

Στέλλα: Έτσι κλείνοντας θα ήθελα να μου πείς τι σκέφτεσαι, τι θα θέλαμε να αλλάξει πιο πρακτικά έτσι ώστε να φτάσουμε σε λίγα χρόνια από τώρα να μιλάμε για ποιο ίση κατανομή φροντίδας ανάμεσα στα φύλα και πώς το CAREdiZO θα ήθελες να συνεισφέρει σε αυτό. Με τι εργαλεία, με τι πρακτικές, με τι στοιχεία ενδεχομένως;

Ασημίνα: Νομίζω καταρχάς ότι ένα πολύ σημαντικό βήμα είναι να ανοίξουμε τη συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα. Ξαναφέρνω την προσωπική μου εμπειρία, γιατί όταν είδα τα ποσοστά, τα στατιστικά και τα λοιπά, έμεινα κυριολεκτικά άφωνη — και όχι μόνο από τις μελέτες που έχουν ήδη διεξαχθεί και δεν τις γνώριζα, αλλά και σε σχέση με την κατανόηση που έχουν και οι γυναίκες αλλά και οι άντρες σχετικά με την άνιση κατανομή της φροντίδας. Οπότε θεωρώ ότι ένα σημαντικό κεφάλαιο είναι να ανοίξουμε τη συζήτηση για αυτά τα θέματα, να δούμε διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης και μοιράσματος της φροντίδας, γιατί αυτό είναι και ένα στοίχημα. Δηλαδή, θεωρητικά μπορεί κάποιος να έχει στο μυαλό του ότι «εγώ ασχολούμαι με το σπίτι και τα παιδιά, και ο άλλος ασχολείται με την εργασία και τις εξωτερικές δουλειές», αλλά είναι αυτή η κατανομή ισότιμη εργασία; Και μετά από κάποια ηλικία, μήπως κάποιες από αυτές τις εξωτερικές δουλειές σταματάνε, ενώ παραμένουν οι εργασίες στο σπίτι; Τώρα μιλάω ακόμα και για ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, όπου ίσως η γυναίκα παραμένει αυτή που καθαρίζει, μαγειρεύει και κάνει όλα όσα χρειάζονται για το σπίτι, ενώ φροντίζει και παιδιά ή συγγενείς που υπάρχουν γύρω γύρω, και ο άντρας έχει ήδη τελειώσει τον εργασιακό του βίο. Θεωρώ λοιπόν πολύ σημαντικό να ανοίξουμε τη συζήτηση, να δούμε άλλα μοντέλα, να εξετάσουμε πολιτικές και πρακτικές που πιθανώς μπορούν να μεταφερθούν στους πολύ μικρούς οργανισμούς, αλλά και στους μεγαλύτερους — δεν ξέρω πόσες πολιτικές υπάρχουν σε σχέση με αυτά. Και ουσιαστικά να αλλάξουμε λίγο τη ρότα, θα έλεγα, να το ξεκινήσουμε από το CAREdiZO, για να δούμε κάτι διαφορετικό.

Στέλλα: Σούπερ, και γι’ αυτό είμαστε τόσο ενθουσιασμένες κι εμείς που συμμετέχουμε σε αυτό το έργο. Να πω ότι όταν αρχίσαμε να συζητάμε την ιδέα, μας γοήτευσε πολύ η σκέψη ότι θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε την κοινωνική ευαισθητοποίηση γύρω από τα θέματα φροντίδας με τον τρόπο που την προσεγγίζει η Challedu — μέσα από το παιχνίδι, μέσα από τη γνώση, την ευαισθητοποίηση και την αλλαγή νοοτροπίας. Οπότε χαιρόμαστε πάρα πολύ που συνεργαζόμαστε μαζί σας και με τους υπόλοιπους εταίρους από την Κύπρο, τη Λιθουανία και τη Βουλγαρία. Θα είμαστε μαζί σας για αρκετά ακόμα επεισόδια σχετικά με το CAREdiZO και θα σας ενημερώνουμε για όλα τα επόμενα στοιχεία, τα εργαλεία και τις δράσεις που θα προκύψουν από το έργο. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ και καλή συνέχεια!

Ασημίνα: Και εγώ ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση!

Κλείσιμο: Πώς σας φάνηκαν τα όσα μοιραστήκαμε σήμερα με την Ασημίνα; Τι άλλο πιστεύετε ότι μπορεί να δημιουργήσει το CAREdiZo, που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ισότητα, εντός και εκτός εργασίας; Είμαστε εδώ για να διαβάσουμε και να ακούσουμε τις προτάσεις, τα σχόλια και τις ιδέες σας: ακολουθήστε μας στα social media, στείλτε μας email, αφήστε μας το review σας στο Spotify, ελάτε να μας συναντήσετε στο WHEN Hub και ας συνεχίσουμε τη συζήτηση, ώστε να κάνουμε το WHEN -αλλά και το CAREdiZO, ακόμα καλύτερο για όλες και όλους.